Rauw, hees, teder

Achttien was ik. Achttien en onsterfelijk, zoals al mijn vrienden onsterfelijk waren. ‘Blauw’ en ‘Iedereen is van de wereld’ bliezen mij van mijn sokken. Die gekke, bizarre, vernieuwende, energieke Hollanders intrigeerden mij van bij de eerste noot die ze doorheen mijn oren jaagden. Thé Lau straalde een grinta uit die ik nooit eerder had ervaren. En een vrouw op een basgitaar? Met een naam die adel uitstraalde? En die teksten? Ik wist het allemaal niet direct te plaatsen maar … het klopte. Het klopte als nooit te voren.

Muziek kan op die leeftijd ongemeen hard binnenkomen. Het kan de soundtrack van je leven vormen. The Scene grabbelde mij onverwacht maar overtuigd bij mijn nekvel. Ik kocht eerst ‘Blauw’ en daarna pas ‘Rij rij rij’. Hoe dat komt weet ik niet echt meer. Gedurende dik twee jaar ging er geen maand voorbij waarin ik niet minstens één van die twee albums beluisterde. Ik putte kracht uit ‘Geloof’, zou gehuild hebben bij ‘Brand’. ‘Borderline’ vond ik maar niets maar ‘Rauw, hees, teder’ blijft (dik twintig jaar later) nog steeds een van mijn persoonlijke klassiekers.

Ik had, als toenmalig schoolplichtig slachtoffer van het katholieke onderwijs, een godsdienstleraar met een missie. Zo gaat dat wel vaker met die kerels. Iedereen mocht een zelfgekozen nummer bespreken in de klas. Ik koos voor ‘Het werk van God’. Ik was pas halverwege de klas om mijn gekopieerde teksten uit te delen toen ik rechtsomkeer mocht maken. Mijn leraar sommeerde mij schuimbekkend die godslasterlijke zever onmiddellijk uit zijn klas te verwijderen. Ikzelf mocht ook buiten blijven staan, verward en boos. Dan is de Heer toch hopelijk iets vergevingsgezinder.

Samen met mijn beste vriend nam ik in die late jaren ‘80 de trein naar Oostende. We zaten aanvankelijk drie haltes te ver maar uiteindelijk bracht de kusttram ons toch naar Middelkerke. The Scene zou ‘Blauw’ brengen in de toenmalige tv-show van Margriet Hermans. We waren getuige van een drietal op routine afgewerkte oefenversies, loerden naar bruingebrande vrouwenborsten, aten waterachtige spaghetti op een zonnig terras en beleefden één van de mooiste dagen van onze tanende tienerjaren.

Zoveel jaren later haalt mijn ex-schoonbroer op een veiling voor het goede doel de hoofdprijs binnen. Zijn beloning: Jawel meneer! The Scene komt voor een beperkt publiek in jouw huiskamer optreden meneer! Lang voor ‘huiskamerconcerten’ hip waren, zette The Scene reeds de bakens uit. Het was een prachtige dag. De bel ging. Ik deed open. Zenuwachtig.

Thé Lau keek mij aan en zei: ‘Hallo, wij zijn The Scene’.

Ik zei: ‘Kom binnen en zet u’.

Een vergeten snare van de drum werd vervangen door een kookpan van mijn ex-schoonzuster. Dat klonk niet perfect maar het zag er wel rock ’n roll uit. Gedurende bijna twee uur gaf The Scene het beste van zichzelf. Ik genoot, als in trance. Na afloop zaten we samen in de veranda. Er werd gedronken, gegeten, gedronken en gerookt. Had ik ook al gezegd dat er werd gedronken? We hebben lang gepraat. Het moet 1991 zijn geweest. Thé was vrolijk. Thé was gepassioneerd. Thé was boos. Die man maakte indruk op mij. Zwarte zondag lag nog onverteerd op onze magen. Niemand wist hoe dat kwam. Iedereen wist hoe dat kwam. Sigaret. Rode wijn. Sigaret. Het was een wonderbaarlijke dag. Toen we afscheid namen, wist ik dat het een mijlpaal in mijn leven was.

‘Open’ en ‘Avenue de la Scene’ vonden hun weg naar mijn platenkast. Ik moet toegeven dat ze niet dezelfde impact op me hadden als die eerste twee albums. Dat lag waarschijnlijk niet zozeer aan de muziek maar eerder aan mij. Het leven schotelde mij meer nuchterheid voor. Nadien verloor ik The Scene een beetje uit het oog. Dat duurde tot in 2012, het jaar waarin ‘Code’ werd uitgebracht. Ik was opnieuw van bij de eerste noten mee. Beleving die jaren stof had vergaard, werd weer naar boven gebracht. Het nieuws dat Thé Lau de gitaar gedwongen aan de wilgen moest hangen, joeg een rilling over mijn ruggengraat. Wat je niet wilt voelen, het kruipt onder je huid. Of hoe verwoord je dat anders?

In juni komt The Scene nog één keer naar België.

Nog één keer alles geven. Nog één keer alles krijgen.

Nog één keer … Rauw, Hees, Teder.

Ik hoop dat ik er bij kan zijn. Niet omdat ik het zo belangrijk vind om punten te zetten. Gewoon omdat ik af en toe moet voelen dat sommige dingen onsterfelijk zijn.

foto-565

Advertenties

Een gedachte over “Rauw, hees, teder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s