Jingle balls

Eenmaal per jaar scheurt de duivel de korst van de aarde open en pleurt hij de hel in zijn totaliteit naar buiten. Het vagevuur op verplaatsing. Te midden een decor van spar en spaanderplaat wordt u in plastic verpakte gezelligheid aangeboden. Dit alles uiteraard tegen democratische prijzen. Pretzels en oliebollen, droge worsten en lichtgevende hoofddeksels zuigen de oogballen der onschuldigen uit hun kassen. In een artificieel dorp van houten chalets, bemand door zijn discipelen, brouwt de gehoornde glühwein en chocomelk op basis van goedkope wijn en kinderzieltjes. Het eerste smaakt alsof er een koortsige Kerstman in je wijn heeft gepist, het tweede ruikt zo verlokkelijk dat het enkel aanzien kan worden als de vloeibare versie van de rattenvanger van Hamelen. De met nageslacht volgestouwde buggy’s kreunen en zuchten van gretigheid bij de aanblik van gesuikerde appels en rendierhoedjes. Dieselgeneratoren draaien overuren om een oververhitte planeet luttele vierkante meters schaatsplezier te schenken. Zevenduizend soorten jenever benevelen de geesten van met kerstmutsen getooide volwassenen die lallend en lispelend ten prooi vallen aan hij die hen met zijn bokkenpoot voetje licht.

Op de achtergrond zingt Wham.

Neen, ik ben niet bepaald een groot liefhebber van kerstmarktjes.

kerstmuts

34.000

34.000 mensen.
34.000 individuen.
34.000 individuen die er stuk voor stuk toe bijgedragen hebben dat ‘De Liga’ in boekvorm verscheen en er op die manier mee voor zorgden dat het meer werd dan enkel een verzameling vluchtige, virtuele quotes en columns.
34.000 individuen die ik in 2015 hoop te blijven boeien; zowel hier (de Starbucks van het voorgeborchte van de hel), met mijn debuutroman (lente 2015) of in het theater (‘Het Vertrek’, GC De Volkskring Lede, oktober 2015).
34.000 individuen die mij sinds 2010 een venster gaven en mijn schrijven naar een hoger niveau tilden.
34.000 keer oprecht bedankt.

Dimitri Verbelen

Genoeg melodrama, nu … Orval!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/d23/79383232/files/2014/12/img_9732-1.png

Roman

Het is officieel.
2015 wordt het jaar van de roman.
Mijn roman.
Tenzij u zo goed bent er eentje te kopen.
In dat geval wordt het onze roman.
Vermoedelijk nog een half jaartje schaven en dan komt hij uit onder de gewaardeerde fictievlag van Uitgeverij Lannoo.

1lannoo

Klink

Mensen zoals ik kijken naar de klink. Dat wil zeggen: we kijken er vaker naar dan we ze aanraken. Dat kijken zorgt voor een gevoel van verbondenheid. Het versterkt ons in de wetenschap dat we niet alleen staan met onze hypercleane, neurotische afwijking. Plots zie je hem in de toiletten ook de pols gebruiken of haar de mouw subtiel naar beneden slopen alvorens de klink naar beneden gaat. Wij, de getroffenen, weten waarom dit gebeurt. Wij, de oplettenden, zijn vatbaar voor de verhalen over zeven soorten sperma aan de metrobuizen, over het percentage mensen dat zijn handen niet wast na de grote boodschap, over de urinespetters en de borrelnootjes. Wij, de observators, herkennen onze soortgenoten. We hebben medelijden met hen en met onszelf. Smetvrees, mild of pikant, is een vies, onzichtbaar beestje. Hoe ironisch is dat?

Toen ik vandaag in de krant zat te lezen wat actrice Evelien Bosmans zoal denkt over theater, ‘Amateurs’ en relaties, uitte ze zich spontaan zich als een lotgenote. Groenten uit Balen worden dus ook grondig gespoeld alvorens ze worden opgegeten. Vervolgens denk ik automatisch aan de praktische problemen waar een acteur zich geconfronteerd mee ziet. Dat acteursvolk, zo zegt de legende, dat knuffelt en dat snuffelt constant met en aan elkaar. Dat ziet mekaar mentaal en ook fysiek héél erg graag. Dat moet, (in dit specifieke geval) naast Jonas Van Geel op amoureuze basis, ook al eens een tegenspeler of twee, drie op professionele wijze binnendraaien. Dat moet, zomaar, met de blote hand, het naakte klokkenspel van Matteo Simoni bepotelen, enkel om Rocco Granata zijn welverdiende plaats in het collectief geheugen te bezorgen. Hoe dapper is dat? Evelien Bosmans is de held der smetvrezenden. Niet omdat ze Vlaanderen eigenhandig en volkomen onbaatzuchtig beschermt tegen een swaffelende Smos. Wel omdat ze haar dromen najaagt, met of zonder propere handen.

foto 2

Hengst

Meer kameel dan hengst, dat Gentse Paard van Troje.
Listig getroffen door een verborgen lading water die zich weinig of niets aantrok van muur of literatuur. Lek in de leiding van een hoger gelegen appartement. Duizenden schitterende boeken naar de zak en een aantal mensen – hopelijk slechts eventjes – werkloos.
Daar bloedt mijn hart een klein beetje van.

Amper twee weken geleden bezocht ik de gerenommeerde Gentse boekhandel ‘Het Paard van Troje’ voor het eerst. Liefde op het eerste zicht. Of ken jij veel plaatsen waar het én lekker naar eten ruikt én je een pint kan drinken én je een eigenzinnig aanbod boeken voorgeschoteld krijgt? (Ja, bijwijlen mijn woonkamer, maar ik ben veel te egoïstisch om dat zo maar met iedereen te delen.)

Ik heb een natuurlijke zwakte voor boekhandels.
Dezelfde aantrekking als het Glazen Straatje of de Rue D’Aerschot op een broek vol goesting.
Ieder zijn fetisj zeker?

Slechts gedeeltelijk uit het lood geslagen, kiest het Paard er voor om vanaf morgen, waarschijnlijk in verminderde draf maar daarom niet minder sierlijk, terug aan de slag te gaan. Ik neem mij voor om minstens een deel van mijn kerstaankopen in ‘Het Paard van Troje’ te doen. Niet uit medelijden. Wel uit overtuiging. Omdat ik geloof dat er al genoeg paarden ingeslapen zijn.

IMG_9195.JPG