Heksenjacht

Aalst. 1989.
Rozemarijnstraatje.
Iedereen in het café schrikt wanneer de deuren open vliegen. Twee flikken gooien alle boekentassen die aan de ingang opgestapeld liggen in de voorgereden combi.
Wie zijn kabas wil hebben, kan er op den bureau achter komen!”
De combi scheurt weg.
In het politiekantoor krijg je je boekentas terug na voorleggen van je paspoort.
Een week later steekt de ‘spijbelbrief ’ thuis in de brievenbus en ligt de lijst met betrokkenen op het bureel van de schooldirecteur.
Resultaat: iedereen één woensdag strafstudie.
De ene kreeg thuis nog een extra vonk tegen zijn oren, de andere zat de daaropvolgende week gewoon terug op café wegens ouders die het weinig kon schelen of omdat hij/zij gewoon goed bestand was tegen vonken.
Tot zover de gezamenlijke anti-spijbelactie van de verenigde scholen in samenwerking met de lange arm der wet van de Ajuinenstad.
Publieke fuzz over privacy of bedenkelijke wettelijkheid van deze actie: nul, niks, de ballen.
Trauma bij de betrokken jeugd: nul, niks, de ballen.
Weinig ouders ‘Politiestaat! Heksenjacht!’ horen schreeuwen.
Integendeel zelfs.
Ikzelf heb er niets aan overgehouden.
De sofa van de psycholoog bleef leeg.
En op excuses van de school wacht ik nog …

aalst

Advertenties