Neger

– ‘Mag ik nu nog neger zeggen of is het zwarte?’

De jongen vraagt het aan zijn vriend die op het bankje recht tegenover hem zit. De trein rijdt stapvoets Brussel binnen en kraakt onheilspellend wanneer we een wissel passeren.

– ‘Serieus, is het nu neger of zwarte of Afrikaan, ik weet het echt niet meer.’

De vriend kijkt op van zijn smartphone en probeert er zich vanaf te maken met een grapje.

– ‘Ik zeg altijd pigmentgehandicapte.’

Alex Agnew rijdt even met ons mee. Geen van de twee moet lachen.

– ‘Allemaal goed en wel maar nu weet ik het nog niet, ik wil wel niet racistisch zijn maar dat is niet altijd even gemakkelijk, tegenwoordig zijn ze rap op hun tenen getrapt.’

– ‘Ik heb horen zeggen dat hun tenen nog langer zijn dan hun fluit.’

De les amateuranatomie haalt de jongen niet uit zijn mijmeringen.

– ‘Volgens mij mag je neger zeggen, dat klinkt toch niet racistisch?’

– ‘Ik vind dat ook niet, tenzij je een banaan naar hem gooit terwijl je het zegt, dan wordt het een twijfelgeval.’

Deze keer moeten ze allebei lachen. Ik grinnik. De trein stopt piepend en krakend in Brussel Zuid.

De zwarte man die rug aan rug zat met de jongen die niet racistisch probeerde te zijn, doet zijn jas aan en verlaat het compartiment. Ik hoop schaamtevol dat hij slecht geïntegreerd is en geen Nederlands verstaat.

stok

Advertisements