Ranzig

Er dreef een lichaam in het water en er stroomt bagger uit mijn scherm. Dat zou de samenvatting van de dag kunnen zijn. Of het lichaam schuldig was aan wat dan ook, weet ik niet. Dat maakt ook even niet uit. De waarheid heeft haar rechten maar kent geduld. De waarheid sterft niet noodzakelijk mee. Even vreesde ik dat er een journalist in kikvorspak aan te pas zou komen. Live, van op de bodem van het kanaal.

Ondertussen werd er gedanst. Gedanst op een graf dat nog geen graf was, maar dat mocht de pret niet drukken. En laat ons niet onnozel doen, als morgen de politieke tegenpool van het lichaam dat in het water dreef sterft, wordt er even hard gedanst. Andere muziek maar even energiek. Links en rechts hebben hier weinig mee te maken. Schofterigheid kent geen richtingaanwijzers.

Toen er een tijdje terug een student journalistiek door het dak van het Gentse Wintercircus viel, werden zijn medestudenten aan het twijfelen gebracht over hun studierichting (artikel Knack 10/14). De ene dag waren ze nog nieuwsjager in opleiding. De volgende opgejaagd wild. Ik moest vandaag aan die bewuste studenten denken. Ik hoop dat ze hun richting en hun passie niet hebben opgegeven. Sterker nog, ik hoop dat net zij het nieuws van morgen vorm geven. Want dat van vandaag smaakt ranzig.

stevaert

Advertisements

2 gedachtes over “Ranzig

Reacties zijn gesloten.