Requiem voor een café

Ons cultureel erfgoed wordt bedreigd. Ik waag het zelfs om een en ander nog sterker uit te drukken: het sociale weefsel van onze volkse maatschappij kreunt en zucht onder de steeds dwingender dreiging van een fileermes, vakkundig gehanteerd door de meedogenloze hand van het monster genaamd vooruitgang. Zo, mijn portie dramatiek is er uit voor vandaag. Gek dat het amper oplucht.

Eén van de cafés die ik graag frequenteerde is niet meer. ‘De Volkskring’ is onherroepelijk gesloten. Laatste pint gedronken, laatste kater verwekt maar nog bijlange niet verwerkt. Voor één keer koester ik het beestje met meer liefde dan het verdient. Op het perceel komt er een zoveelste betonnen commode waarbij nog af te wachten valt wie er in de schuifjes past. Nieuwbouw, alle comfort, dicht bij het centrum. U kent die blokkendozen snelbouwgezelligheid wel, de Vlaamse steen- en aardewegen hangen er van aan elkaar. Ideaal voor jonge koppels, als tussenhaven voor helften van stukgelopen relaties of als palliatieve investering voor mensen die de haag zelf niet meer gesnoeid krijgen.

‘De Volkskring’ was – what’s in a name – een volks café. De glazen durfden qua helderheid al eens concurreren met de blik in onze ogen wanneer de zon te vroeg aan de dag begon. Op een schap trofeeën van wedstrijden waarvan niemand nog wist dat ze ooit gespeeld waren. Een café als een spel van MB; voor alle leeftijden. Geen onderscheid in rang en stand; zowel bedelaar als burgemeester vereeuwigde zijn doortocht onder de rand van dezelfde getormenteerde toiletbril. Toegegeven, dat had wat fijnzinniger gekund, maar de waarheid heeft ook zijn rechten. Hier werd carnaval gevierd. Hier werden voetbalwedstrijden becommentarieerd door coaches van 7 tot 77 jaar. Hier werd krakeel tot woordkunst verheven. Hier werd ‘op den bak’ en soms met spek geschoten. Hier werden 100-dagen afgeteld. Hier werd politiek besproken èn gevoerd; boven en soms ook onder tafel. Hier werd de krant gelezen. Hier werd biljart en ander overspel gepleegd. Hier speelden meerdere sportploegen hun verlengingen. Hier werd liefde geboren en ging ze soms ook stilletjes weer dood.

Het doet pijn om in de verleden tijd te moeten schrijven. De werkwoorden wringen tegen maar ze worden door de realiteit in hun gareel gedrongen. Ik weet dat alles eindig is. Alleen is het jammer dat er zo weinig alternatieven opduiken. Het internet is geen café, wat ze ons ook proberen wijs te maken. Vriend en vijand krijgen aan een toetsenbord niet dezelfde kansen als aan een toog. Virtueel gaat niet voor niets vaak hand in hand met artificieel. Virtuele pinten lessen ook geen dorst. Maar welke gek wil er nog een café openhouden sinds de maatschappij liever heeft dat we doodgaan aan verveling dan aan longaandoeningen? Bovendien moet het zwartwerk dringend aangepakt. Tenslotte scheelt dat hemeltergende bedrog een pak in de zak van de gemiddelde AB InBev aandeelhouder. Het klinkt pessimistisch, en heel eerlijk …dat is het ook. Steek het voor die ene keer maar op mijn kater.

Kristien en Yvan zullen inderdaad een ander -bestaand – café gaan openhouden. Kleiner, verder weg van het dorp. Dat neemt niet weg dat er opnieuw een stuk geschiedenis verdwijnt zonder dat het vervangen wordt. Zo verdwijnt er elke dag wel ergens een café. En samen met de gebouwen worden ook de sociale banden weer een heel klein beetje meer gesloopt. Bedankt voor de mooie tijden. Bedankt voor de verhalen. ‘De Volkskring’ is dood, leve de … tja, leve wat eigenlijk?

kristien

Advertenties