Rauw, hees, teder

Even opnieuw gelezen. Ter bevordering van de onsterfelijkheid.

Dimitri Verbelen

Achttien was ik. Achttien en onsterfelijk, zoals al mijn vrienden onsterfelijk waren. ‘Blauw’ en ‘Iedereen is van de wereld’ bliezen mij van mijn sokken. Die gekke, bizarre, vernieuwende, energieke Hollanders intrigeerden mij van bij de eerste noot die ze doorheen mijn oren jaagden. Thé Lau straalde een grinta uit die ik nooit eerder had ervaren. En een vrouw op een basgitaar? Met een naam die adel uitstraalde? En die teksten? Ik wist het allemaal niet direct te plaatsen maar … het klopte. Het klopte als nooit te voren.

Muziek kan op die leeftijd ongemeen hard binnenkomen. Het kan de soundtrack van je leven vormen. The Scene grabbelde mij onverwacht maar overtuigd bij mijn nekvel. Ik kocht eerst ‘Blauw’ en daarna pas ‘Rij rij rij’. Hoe dat komt weet ik niet echt meer. Gedurende dik twee jaar ging er geen maand voorbij waarin ik niet minstens één van die twee albums…

View original post 585 woorden meer

Advertenties