Blues

De Tour de France is zelfs Aalst al voorbij gefietst, Turkije drukt Tomorrowland uit de internationale persoverzichten en in Gent spoelen regen en wind de allerlaatste klodders kots weg van de Vlasmarkt. De kat ruift de woonkamer vol en likt eigenzinnig aan haar aars. Heel af en toe bekijkt ze mij met een blik waaruit ik opmaak dat ze mij maar een eigenaardig wezen vindt. Ik begrijp haar wat dat laatste betreft. De Druivelaar is gehalveerd, nog een half jaar belegen grappen en vergeten heiligen te gaan en 2015 ligt definitief in de lappenmand. Over anderhalve maand komt mijn eerste roman uit. Onzekerheid neemt de overhand. En ik zat al niet in de meest vrolijke periode van mijn bestaan. Wat zullen de mensen denken? Wat gaan de recensenten schrijven? Erger nog: gaan de mensen het lezen? Zullen de recensenten überhaupt iets schrijven? Een Facebookpagina beheren die bijwijlen probeert schrijnende satire te verpakken als lichtvoetige humor en een roman die ‘Vrolijke, vrolijke vrienden’ als titel draagt, schept bepaalde verwachtingen. Wie mij een beetje kent durft te vermoeden dat ik niet graag voldoe aan verwachtingen. Wie mij goed kent wéét dat ik ze haat. Ik tel af. Met een gevoel van hoop waarin zich een heel klein beetje fierheid heeft verstopt. Tussen die twee in houdt zich een sprankel angst op. Klaar om te groeien. Om mij de keel toe te nijpen. Vergeef mij deze oprisping van najaarsblues. Dat komt er van wanneer november zich meteorologisch knusjes tussen juli en augustus in probeert te nestelen.

vrvriendenzwartwit

Advertenties

Prenatale inkt

Mijn debuutroman.Verkrijgbaar vanaf 11 september.

Er komt weinig seks in. En het weinige geweld is functioneel.

Maar het gaat wel over vriendschap. Of toch iets dat dicht in de buurt komt. 

En ik zou het als een eer beschouwen mocht u hem willen lezen.