Mijn alfabet begon met de letter D!

D!, een pseudo-pseudoniem waarachter ik mij verschool om mijn eerste woorden op het net te gooien. Aarzelend, twijfelend. Overdreven zelfvertrouwen schuurt in mijn gedachten al snel tegen arrogantie aan. Drempel en verwachting durven al eens in hoogtemeters verschillen. Vlaamser dan ik zelf durf toe te geven? Misschien wel. Feit is: ik schreef en schrijf omdat ik niet anders kan. Omdat dat nu eenmaal is wat ik doe. Wie ik ben. Niet vlekkeloos, niet foutloos. Maar àltijd met overtuiging. De ‘Vrolijk relativerende liga ter bestrijding van azijnpis en verzuring’ (oh boy, waarom koos ik toch die krakkemikkige naam?) groeide, mijn blog groeide mee; schipperend tussen bijwijlen als kolder gecamoufleerde stokpaardjes en de meer duistere spelonken van mijn ziel. Liga werd gimmick, gimmick werd boek(je). Slechts een tussenstap op het pad naar het uiteindelijke doel. Vandaag ligt ‘Vrolijke, vrolijke vrienden’ in de boekhandel. Mijn debuutroman. Mijn eerste ‘volwaardige’ verhaal. Een tragedie vermomd als komedie. Tenminste, zo zie ik het toch. Uw oordeel bevindt zich voorlopig nog in de schemerzone. Misschien blijft het daar wel liggen, hopelijk vindt u het de moeite van het lezen waard. Misschien raakt het u, misschien vindt u het waardeloos. In die twijfel schuilt datgene waar je als schrijver compleet geen vat op hebt; de kracht en de magie van de lezer. Op dit scharnierpunt kan ik enkel vaststellen dat iedereen die ooit al eens iets van mij las op zijn of haar manier bijgedragen heeft aan het verwezenlijken van een droom. Mijn droom. Oprecht bedankt daarvoor.

Dimitri – D! – Verbelen

cover VVV

Advertisements