Pistolets

Het wordt steeds moeilijker om mij te ontdoen van het schrikbarende gevoel dat een dorp, een land, en bij uitbreiding de hele wereld op dezelfde manier wordt bestuurd als een voetbalclub uit vierde provinciale B. Terwijl Parijs nog nasmeult worden er door wereldleiders sloganeske conclusies getrokken en beslissingen genomen die de wereld zullen redden. Trainer buiten, spitsje kopen, de supporters zijn content. In dit geval: wat pantservoertuigen de stad binnenrollen, een stad op een paar duizend kilometer van hier bombarderen en de plastic kerstmannen kunnen opnieuw met een gerust hart tegen de gevel.

24 jaar geleden deed het toenmalig Vlaams Blok zijn grote intrede in de Belgische politiek. Zwarte zondag. Racisme werd salonfähig en dat moest gecounterd worden. Terecht. De oplossing op korte termijn: cordon sanitaire; we kieperen het Blok én de punten waar het op teert de vergeetput in zodat het rustig kan gisten en borrelen en groeien. De oplossing op lange termijn: geen. Sorry jongens, in vierde provinciale B probeert men dìt seizoen te overleven, de rest is voor de volgende voorzitter. Als de pistolets voor de match van komende zondag maar dik genoeg belegd zijn.

Veertien dagen terug was er interlandvoetbal op tv. Dat had het hoofdpunt van het nieuws kunnen zijn. Dat had het hoofdpunt van het nieuws moeten zijn. We weten allemaal welke extreem laffe en beestachtige daden er aan de basis lagen van het feit dat haast niemand nog weet wie er scoorde. Pas tijdens die bewuste veertien dagen zijn onze beleidsmakers plotsklaps tot meerdere conclusies gekomen. Er is een samenlevings-, sociaal- én religieus probleem in België en het grootste symbool daarvan is Molenbeek; de open grenzen van Europa zorgen voor een breed speelveld voor iedereen die Europa haat en, last but not least, we bevinden ons in een Jean-Claude-Van-Dammiaanse spreidstand wat betreft onze verhouding met Saoedi-Arabië. Geld of ethiek, altijd al een moeilijke keuze geweest, zowel in het amateurvoetbal als in de politiek. Ach, auto’s rijden niet op ethiek en een mens moet toch een beetje praktisch in het leven staan.

Al die jaren hebben we onze ogen gesloten. We hebben niet naar ‘de man in de straat’ (m/v) geluisterd. Gelijk welke roots, geloof of politieke overtuiging die spreekwoordelijke man ook had. En ook: we hebben al zeker geen minuut naar mekaar geluisterd. We deden hoogstens een beetje alsof. Elkaar gemoedelijk stigmatiseren met de vinger aan de vind-ik-leuk-knop werd een hobby, een ludiek tijdverdrijf.

Begin deze week stond het perron van Brussel-Centraal vol bange blanke mannen. Ik geef toe: ik was een van hen. Schichtig keken we rond of er tussen de fotogenieke para’s plots geen gek met een kalashnikov opdook. Ondertussen moeten mensen met een noord-afrikaans uiterlijk bang zijn om een koffiezet te kopen of we bellen de politie met het vermoeden dat ze een kalkaanslag gaan plegen. Wij zijn bang van hen en zij zijn bang van ons. Tussen die meerderheid van bang groeit opnieuw een nieuwe minderheid van boos. Gefrustreerder en bijgevolg gevaarlijker dan ooit. Gaan we opnieuw 24 jaar doen alsof er niets aan de hand is? Gaan we ook deze keer een cordon sanitaire leggen rond de grootste schreeuwers, gelijk welke politieke strekking of religie ze ook aanhangen? Gaan we de ambassadeurs van de haat doodzwijgen in de hoop dat de problemen waar ze hun discours op cultiveren gewoon verdampen? Of gaan we eens aan tafel zitten met mensen die dat politiek verzuild links-rechts, religieus-niet-religieus gedoe even aan de kant kunnen zetten om taboeloos (!) maar respectvol over bestaande samenlevingsproblemen te praten? Hebben we de hoop om ooit nog naar de nationale divisies te promoveren dan werkelijk collectief opgegeven?

b376432968bd04793d6f4b0940c7b0f0

Advertenties

The hell of Jingle Bell

Eenmaal per jaar scheurt de duivel de korst van de aarde open en pleurt hij de hel naar buiten. Beëlzebub haalt zijn sweater met kerstmotief uit de kast. Het vagevuur brandt gefragmenteerd in gietijzeren korven, knetterende houtblokken vullen de longen met fijn stof en gezelligheid. Te midden een decor van spar en spaanderplaat wordt u in plastic verpakte gemütlichkeit aangeboden. Dit alles tegen democratische prijzen. Pretzels en oliebollen, droge worsten en lichtgevende hoofddeksels zuigen de oogballen der onschuldigen uit hun kassen. In een artificieel dorp van houten chalets, bemand door zijn discipelen, brouwt de gehoornde glühwein die smaakt alsof er een koortsige kerstman in je wijn heeft gepist en chocomelk op basis van goedkoop cacaopoeder en kinderzieltjes.  De volgestouwde buggy’s laveren over kasseien en onderkoelde tenen. Het nageslacht kreunt gulzig bij de aanblik van gesuikerde appels en rendierhoedjes. Dieselgeneratoren draaien overuren om een oververhitte planeet luttele vierkante meters schaatsplezier te schenken. Kleine Kevin is met zijn kin op het ijs gevallen, hij schreeuwt de vier ruiters van de Apocalyps bij mekaar. Zevenduizend soorten jenever benevelen de geesten van met kerstmutsen getooide volwassenen die lallend en lispelend ten prooi vallen aan de drankduivel die hen met zijn bokkenpoot voetje licht.

Op de achtergrond zingt Wham.

Neen, ik ben niet bepaald een groot liefhebber van kerstmarktjes.

D!

evil-santa-1

Klimaatplan Vlaamse regering

De Vlaamse regering trekt niet zonder ambitie naar de Klimaattop. Ondanks het feit dat het plan pas tot stand kwam in de laatste week voor het begin van de top, kunnen wij u met aanzienlijke trots mededelen dat onze inspanningen getuigen van verregaande ambitie. Er werden maatregelen getroffen die op regionaal, nationaal en zelfs Europees vlak indruk zullen maken in Parijs. Om de toekomst van uw kinderen en kleinkinderen veilig te stellen, durven wij gewaagde keuzes maken en gaan wij geen inspanning uit de weg. Hieronder de belangrijkste pijlers van ons toekomstig klimaatbeleid.

– Om te bewijzen dat economie en ecologie hand in hand kunnen gaan, krijgt transportbedrijf H. Essers toelating om zijn geplande uitbreiding uit te voeren. Het bos naast het bedrijf mag gekapt worden maar als verplichte en compenserende voorwaarde zullen alle bedrijfsvoertuigen (zowel vrachtwagens als personenvoertuigen in leasing) uitgerust worden met een “Arbre Magique” aan de centrale achteruitkijkspiegel (bij voorkeur de ‘Pino’ of ’Pomme Verte’-variëteit, kwestie van meer groen in het straatbeeld te krijgen).

–  Op de gewestplannen worden vanaf heden alle E-wegen ingekleurd als groene zone, dit naar aanleiding van een studie van een onafhankelijk studiebureau waaruit blijkt dat de midden- en zijbermen vaak rijk zijn aan inheemse plantensoorten zoals de Taraxacum officinale en de Urtica dioica. Deze ingreep zal Vlaanderen uitrusten met zogenaamde groene assen die de verschillende natuurgebieden onderling verbinden.

– De vensterbanken van alle overheidsdiensten worden vanaf heden uitgerust met sanseveria’s. Uit een onderzoek van de NASA is gebleken dat bepaalde kamerplanten de lucht zuiveren van giftige stoffen zoals benzeenformaldehydetrichloorethyleen, xyleentolueen en ammonia. Een parallel onderzoek heeft eveneens bewezen dat planten een gunstig effect hebben op het ziekteverzuim. Eén plant per medewerker of één plant per 12 m² kantoorruimte zou voldoende zijn om een gunstig effect te bereiken. Opnieuw een win-win situatie waarbij economie en ecologie elkaar ontmoeten.

– De Vlaamse kustgemeentes kunnen vanaf 2016 beroep doen op een nog op te richten subsidiefonds dat lintbebouwing van appartementsblokken van meer dan vijf verdiepingen bevordert. Opnieuw: uitermate stimulerend voor de werkgelegenheid in de bouwsector en in het geval van een stijgende zeespiegel fungeren de appartementen als dam die het binnenland moet beschermen tegen het wassende water.

– De veehouderij wordt aangemoedigd om enkel nog vegetarische dieren te slachten. (Deze maatregel is niet bindend).

– Petomanen moeten, door hun verhoogde methaanproductie, vanaf heden een flatuletietaks betalen.

– Op de traditionele kerstboomverbrandingen geldt vanaf heden een absoluut verbod op plastic kerstbomen.

– De uitlaatpijp van dieselwagens moet vanaf 2015 op minstens anderhalve meter hoogte geplaatst worden, dit om de allerkleinste voetgangers te vrijwaren van rechtstreekse inademing van fijn stof. Wagens die hun uitlaat op meer dan 2 meter plaatsen (wij denken hier vooral aan terreinwagens en SUV’s) krijgen een ecolabel.

– In de zomer van 2016 komt er een groot gemeentelijk bijenadoptieplan. Elk op het grondgebied ingeschreven gezin zal op zijn gemeentehuis drie bijen kunnen afhalen die instaan voor lokale bestuiving. Gezinnen zonder tuin krijgen ter compensatie een gratis staaltje Round-Up.

– De ambities reiken verder dan de taalgrens. Ook op internationaal gebied wil Vlaanderen zijn steentje bijdragen. Zo gaat de Vlaamse overheid schone lucht kopen in Toscane. Onze industrieel vervuilde lucht wordt dan weer verkocht aan Syrische, door IS gecontroleerde gebieden. Deze maatregel kwam tot stand in overleg met defensie, in het kader van een VN-resolutie waarmee Vlaanderen zijn inspanningen tegen terreur gevoelig opschroeft.

– De afstand Brussel – Straatsbrug bedraagt volgens Mappy 437 km, Brussel – Charleville-Mézières slechts 153 km. Vlaanderen wil een voortrekkende rol spelen in het plan om het Europees Parlement in Straatsburg te verplaatsen naar Charleville-Mézières. Op die manier wordt de verhuis met 284 kilometer (enkele reis!) ingekort wat de uitstoot van deze maandelijkse verhuis meer dan halveert terwijl een diplomatieke rel met Frankrijk strategisch wordt vermeden.

– De urgente situatie noopt ons om een speciaal gezant voor klimaatzaken aan te stellen. De democratische verkiezing van deze zogenaamde ‘CEO of the Flemisch climate’ wordt overgelaten aan een klimaatcomité bestaande uit leidinggevende personen uit het beleidskader van VBO en Voka.

– De Vlaamse regering engageert zich op deze manier om de hoeveelheid fijn stof in de Vlaamse steden tegen 2075 met minstens 3,6 % terug te dringen.

– Wij zijn ons, als beleidsmakers, terdege bewust van het feit dat wij een voordbeeldfunctie bekleden. Daarom zullen alle Vlaamse, federale, Europese en gewestelijke regeringsleden, kabinetsmedewerkers en staatssecretarissen een aanvullend maandelijks bedrag van €2.000 in ecocheques ontvangen. Deze maatregel gaat in met terugwerkende kracht vanaf januari 2012.

Met gezonde en ambitieuze groeten,

Joke & vrienden

 

Parijs

Het gevoel wordt te herkenbaar.

Ik kijk naar televisie en ik bevat het niet.

De hashtags vliegen mij om mijn oren.

#jesuisditofdat.

Ikzelf weet het even niet meer.

Je ne suis rien du tout.

J’en ai marre.

Profondément.

Avelgem, Bevergem, Zwevegem …

Elk zinne g’ndag. U herinnert zich ongetwijfeld nog de legendarische televisiepassage van Gerrit Callewaert uit Bavikhove die de modale televisiekijker op agressief-aandoenlijke wijze probeerde te overtuigen van het feit dat West-Vlamingen vrè hoe te verstoan zijn zonder ondertitels. West-Vlaanderen heeft jaren geworsteld met het trauma waarmee het alter ego van Wim Opbrouck hen had opgezadeld.

Eén maakte zijn getroubleerde relatie met de kustprovincie weer goed door in 2013 ‘Eigen kweek’ uit te zenden. Televisiekijkend Vlaanderen knuffelde de fictieve bewoners van Wijtschate collectief dood, op haast iedere werkvloer werd de tongval van boerenzoon Frank Welvaert en zijn Filipijnse Nenita duchtig geïmiteerd. De verkoop van dialectische hagelslag bereikte ongekende hoogten en de legalisering van cannabis had nooit meer kans op slagen dan tijdens dit tijdsvacuüm.

En nu is er dus Bevergem. Onvindbaar op Google Maps, doch duidelijk geworteld in de West-Vlaamse klei. De serie bereikt een groot en divers publiek en dus lijkt het niet meer dan logisch dat de bekende ondernemingszin van de West-Vlaming wordt aangewakkerd. Gevolg: op 11 november kan u in faciliteitengemeente Spiere-Helkijn (tot mijn grote verbazing wél gevonden op Google Maps) de Bevergem-route wandelen. Tenminste, als het niet tot sabotageacties van buurgemeente Zwevegem komt, want die claimen, samen met Kortrijk, exclusiviteit wat betreft het gebruik van de naam ‘Bevergem’. Juridische maatregelen worden door een woedende burgemeester Marc Doutreluinge niet uitgesloten. Ondanks het feit dat er inderdaad opnames waren in een bocht van de Stationsstraat in Helkijn, lijkt de VRT kant te kiezen voor Zwevegem, die bij monde van woordvoerder Hans Van Goethem laat weten dat enkel Kortrijk en Zwevegem officiële partners zijn (lees: die gemeentes investeerden respectievelijk 65.000 en  85.000 euro in opnames en logistieke ondersteuning).

Terwijl de spanningen aan de gemeentegrenzen hoog oplopen en de kans op een lokale burgeroorlog met de dag groeit, springt nu ook een jongeman uit Avelgem op de commerciële kar van de succesvolle serie. Ook hij wil een Bevergem-Vesparoute op touw zetten. De burgervader Avelgem, verwarrend genoeg Lieven Van Tieghem geheten, steunt de jonge ondernemer, niet het minst omdat de makers van de serie Avelgem geheel respectloos vergaten op te nemen in de eindgeneriek en dat terwijl de acteurs zich tijdens een bepaalde scène toch mochten aankleden en opwarmen in Het Karekietenhof, een stijvolle B&B gelegen op het grondgebied van, u raadt het al … Avelgem!

Het zal niemand ontgaan dat de onderkant van West-Vlaanderen plots symbool staat voor een hedendaags Europa, waar bevriende lidstaten kibbelen over investeringen en verantwoordelijkheden, over lasten en lusten. Een dikke boogscheut verderop, aan de Menenpoort in Ieper wordt vanavond opnieuw de Last Post geblazen. Laat ons hopen dat ze het tot in Avelgem, Bevergem en Zwevegem kunnen horen. De wereld is geen dorp, de wereld bestaat uit verschillende dorpen. Ik vraag mij oprecht af wat Freddy De Vadder, in zijn onmiskenbare drang naar nuchtere analyse, over deze historie te vertellen heeft.

D!

Deze opinie verscheen op 06/11 in dS Avond, de digitale avondeditie van De Standaard

Unknown

E.D.L. uit Lede

Ikzelf zie best wel overeenkomsten tussen de Katholieke Kerk en Plopsaland. Beiden hebben hun fundamenten in wereldlijk escapisme. Er zijn uiteraard ook een heleboel verschillen. Zo wordt de verkiezing van de nieuwe K3 langer uitgesmeerd dan de aanstelling van een nieuwe paus, maar wat betreft showgehalte (Ik zie Josje best wel zo’n mijter dragen), intriges en vermeende manipulaties zijn er echt wel parallellen vast te stellen.

Vandaar ook mijn verbazing toen ik deze ochtend volgende kop zag in een populaire krant: ‘Pedofiel werkte halfjaar ongestoord bij Plopsaland’. Het item stond helemaal bovenaan. Beschuldigde kon na de vereiste periode geen attest van goed gedrag en zeden voorleggen en alles kwam aan het licht. Ontslag en vervolging wegens niet naleving van opgelegde voorwaarden volgen.

Nu moet u weten dat ik Lede woon. Op zich niet bijzonder, ware het niet dat vorige week de heer E.D.L, dienstdoend deken, door het gerecht opgepakt werd op beschuldiging van seksueel grensoverschrijdend gedrag met een minderjarige. Geen nationaal nieuws, hoogstens een paar korte artikels die verloren gingen tussen chrysanten en de voorbereiding van KAA Gent.

In bovenstaande zaken moet het gerecht zijn werk nog doen.

Wat mij intrigeert is het verschil in nieuwswaarde tussen beide feiten. Een schets van wat er in de nasleep van de aanklacht gebeurde: de leerkrachten van de lokale katholieke school kregen een mail met verzoek tot discretie op sociale media en de parochie ontving een schrijven van het bisdom met een zeer summiere uitleg van de heer Luc Van Looy (bisschop van Gent). De deken zelf? In afwachting van het proces in vrijheid gesteld maar volledig van de aardbodem verdwenen. De ervaring leert ons dat de man allicht ondergebracht werd in een klooster om verdere commotie te vermijden.

De dagen van de grote heisa zijn verdwenen. Niemand kijkt nog echt op van een zoveelste beschuldiging van seksueel wangedrag binnen de Katholieke Kerk. Procedures spelen daar ook gretig op in. De mail, de standaardbrief, het moeiteloos onderduiken; alles wijst er op dat er ergens in elk een bisdom een knop staat die de post-Van-Gheluwe-procedure automatisch in gang zet met als enige doel alles zo rimpelloos mogelijk te laten verlopen.

Een feit dat ik enorm betreur. Niet omdat ik voorstander ben van een inquisitie. Integendeel, ik vind het enkel getuigen van een verschrikkelijke kortzichtigheid om, na alle precedenten, opnieuw vast te stellen dat de doofpot nog steeds verkozen wordt boven de dialoog.

Als het dan toch niet anders kan, moeten we als gemeenschap misschien toch maar eens evalueren of de massale financiële steun aan parochies en kerkfabrieken echt niet beter besteed kan worden. Vervang dekens door dons. Maak boekhandels van de kerken. Verder geen wensen.

D!

Deze opinie verscheen op 05/11 in dS Avond, de digitale avondkrant van De Standaard

unnamed

Goud!

Ik vermoed dat er mensen zijn die mij achteraf gaan verwijten in dit betoog mee te surfen op een golf van emotie. Misschien hebben ze ten dele gelijk. Maar dat doet geen afbreuk aan de rationeel onderbouwde oproep die ik hieronder wil doen, aan de nuchtere overtuiging waarmee ik dit schrijf.

Toegegeven, ik was een van de meer dan 1 miljoen kijkers die op 27 oktober wezenloos naar het tv-scherm zaten te staren na afloop van de aflevering van ‘Het Huis’ met Marieke Vervoort als centrale gast. Programmamaker Eric Goens hield zijn format bewust sober en bouwde enkel een paar basiselementen (de jeugdkamer, de boomhut) in om gesprekken te vrijwaren van al te veel banaliteit. Met deze centrale gast was zelfs dat overbodig. Het stil getuige zijn van 24 uur uit het leven van deze topatlete had geen enkele opsmuk of katalysator nodig, de rauwe realiteit sprak voor zich.

Vandaag is Vervoort nog steeds aan het bekomen van de Belgische triomftocht op het WK atletiek voor paralympiërs in Doha (Qatar). Marieke won drie maal goud (100m, 200m, 400m), haar collega Peter Genyn was goed voor twee gouden plakken (100m, 400m).

De jaarlijkse verkiezing ‘Paralympiër van het jaar’ bestaat nog maar vijf jaar en Marieke mocht hem in 2012 al eens op de schoorsteenmantel zetten. De kans dat ze de trofee ook dit jaar weer wegkaapt, is groot. Toch gaan er meer en meer stemmen op om haar te nomineren voor de titel ‘Sportvrouw van het jaar’. Ik sta achter die gedachte. Niet omdat ze toevallig geniet van veel media-exposure en ze in België quasi alleen fungeert als uithangbord van de paralympische sportwereld. Wel omdat ze in mijn ogen op sportief gebied alle fysieke en mentale grenzen verlegt om haar sportieve doelstellingen te bereiken, en dat met minder loon, minder live publiek en minder professionele omkadering dan waar sporters uit meer bekende disciplines doorgaans wel op kunnen rekenen.

De verkiezingen, waarbij de Belgische Beroepsfederatie van Sportjournalisten fungeert als stemorgaan, hebben een mooie evolutie achter de rug. Sportman (1967), Sportvrouw (1975), Sportploeg (1997), Sportbelofte (1998), Paralympiër (2010), Sportcoach (2011) van het jaar … alles had zijn tijd nodig om tot volle wasdom te komen en iedere categorie verdient zijn plaats in de spotlights. Maar zou het niet verdomd mooi zijn mocht 2015 geboekstaafd worden als het jaar waarin bepaalde grenzen tussen die categoriëen gesloopt werden? Niet uit sympathie, niet uit medelijden, maar enkel gebaseerd op de puurste essentie van topsport: het behalen van opzienbarende sportresultaten binnen een bepaalde discipline.

Drie maal goud zou wat mij betreft ruim moeten volstaan voor die nominatie.

D!

Bovenstaande opinie verscheen op 04/11 in dS Avond, de digitale avondeditie van De Standaard.

Mariekevervoort