Je suis Yossarian

Ik ben Belg. Dat doet mij trouwens weinig, dat Belg zijn. Patriottisme voel ik amper. Misschien een heel klein beetje wanneer de Rode Duivels winnen, maar na het feest ebt ook dat gevoel snel weg. De Ierse toneelschrijver George Bernard Shaw heeft het wat mij betreft perfect beschreven: ‘Patriottisme is de overtuiging dat een welbepaald land beter is omdat je er zelf in geboren bent.’ Giet die man een Guinness uit en geef mij ook iets.

Ja, de geschiedenis van België heb ik moeten leren; we hebben af en toe eens een paar dagen gevochten met den Duits, er donderde al eens een koning van een rots en we hebben het varken uitgehangen in de Congo. Verder hebben we de meest ontoepasselijke wapenspreuk ooit: ‘Eendracht maakt macht.’ Als er iets is wat we niet hebben, dan is het wel eendracht. Mochten we kunnen, we verkozen een regering per dorp. Twee zelfs. Eentje voor de inwoners die dialect spreken en eentje voor zij die algemeen nederlands verkiezen. Dat overkoepelen we dan weer in provincies, regionale en federale regeringen. Het verdelen van bevoegdheden is waar we het meeste tijd en geld insteken. Als er (let op, ik laat een metafoor op u los) een weg door verschillende delen van het land loopt en die weg is versleten, (willekeurig voorbeeld, dat gebeurt hier zelden) dan gaan we die weg niet repareren. We gaan ruzie maken over wie die weg moet repareren. Dat de meeste Belgen tien jaar later los door hun schokdempers zitten en de weg ondertussen door UNESCO tot werelderfgoed werd verklaard, vervult ons niet met rancune, hoogstens met een gevoel van gelatenheid. (einde metafoor)

Onze nationaal gerecht is biefstuk friet en onze nationale sport is kibbelen. Serveer ons de grootste, de goorste, de lafste en meest misselijkmakende aanslag uit onze moderne geschiedenis en vijf dagen later steken de Vlamingen de foute afhandeling op de Walen, de Walen op de Brusselaars en de Brusselaars op de Vlamingen. Allez, sommige Vlaamse regeringsleden steken het op bepaalde Waalse bestuurslui en één of meerdere van de Brusselse burgemeesters (we hebben er een stuk of 19) steken het op iedereen behalve op zichzelf. Daar zijn Belgen ook goed in. Als het fout loopt, ligt het zelden aan onszelf.

Dit gezegd zijnde: politiek gezien zit ik in een serieuze Catch-22. Kent u een catch-22? Ik probeer het kort voor u te schetsen: de uitdrukking komt uit de, in mijn ogen geweldige en gelijknamige roman van Joseph Heller. Een jonge piloot, Yossarian, wil tijdens de tweede wereldoorlog het leger verlaten. In de reglementen staat dat iedereen die niet goed bij zijn verstand is, naar huis mag. Hij probeert dus enigszins labiel over te komen. Catch-22 houdt echter in dat iedereen die naar huis wil, heel verstandig moet zijn en dus niet in aanmerking komt voor ontslag. En dus vliegt Yossarian verder.

Diezelfde paradox voel ik bij de Belgische politiek. Ik gun iedereen zijn vlag, zijn feestdag, zijn pintje of zijn glas wijn. Ik feest met veel plezier onder een driekleur, een haan of een leeuw, het maakt mij werkelijk geen bal uit. Maar wat mij wel serieus de kl*ten uithangt (pardon my french) is het verdomde gebrek aan daadkracht van dit land. Let op, u voelt ‘m komen: links gaat dit op rechts steken en rechts op links terwijl het middenveld gelaten de schouders optrekt, maar de bittere waarheid is echter dat we ze allemaal al eens aan het roer hebben gehad en uiteindelijk moeten we toch eens durven toe te geven dat onze democratie log, lomp en vadsig is geworden.

Ja, ik ga pakweg eens om de zes jaar stemmen en inderdaad, ik kan – als ik het dan toch allemaal zo slecht vind – mij opgeven om zelf in de politiek te gaan. Maar dat ambieer ik helemaal niet. Mag ik dan echt niet gewoon verwachten dat de, hopelijk gemotiveerde, ‘verkozenen des volks’ deze zakdoek een heel klein beetje stroomlijnen? Is dat werkelijk te veel gevraagd? Dat Brussel 19 burgemeesters telt, dat je hier struikelt over regeringen, procedures, wetsvoorstellen, tegenvoorstellen en dure adviesraden, dat de senaat in dit land amper nog nut heeft, kan daar dan werkelijk niets aan gedaan worden? Uiteraard houdt dat in dat we moeten durven toegeven, en daar is zowat iedere weldenkend mens in dit land het over eens, dat we het met een pak minder politici veel beter zouden kunnen doen. Alleen, en dit is de ultieme catch-22: welke politieker geeft ooit zijn eigen overbodigheid toe en schrapt zijn post in het belang van iets groters, iets beters?

Uiteindelijk was deze situatie voor 22/3 niets meer dan een gezellige belgenmop. We dronken enkele pinten, hielden een wafelenbak en lachten ons te pletter met het politieke kluwen boven onze hoofden. Na 22/3 is het lachen ons vergaan. Een paar narcistische idioten besloten dat het in het kader van hun grootheidswaanzin nodig was om onschuldige mensen op te blazen en duwen ons op die manier met onze neuzen op de bittere realiteit dat dit land meer dan ooit noodzaak heeft aan een krachtdadig, eensgezind bestuur dat er in tijden van nood op het gebied van justitie, defensie, communicatie en algemene organisatie gewoonweg staat. Beste burgemeesters, beste politici, beste regeringen, het kan misschien als een verrassing overkomen maar … dat is op dit moment niet het geval. In het beste geval resulteert jullie gedrag in nog een paar gemediatiseerde opstootjes die jullie naar politiek believen kunnen veroordelen of recupereren, in het slechtste in nog meer aanslagen en daaropvolgend politiek gekibbel. En kom ons dan alsjeblieft niet de schuld geven voor het feit dat er, wegens een acuut geval van walging en ontreddering, plots een Belgische versie van een idioot à la Trump verkozen geraakt in één van onze talrijke regeringen.

#jesuisYossarian

D!

Feiten

Het is de armoede. Het is de sociale uitsluiting. Het zijn geen echte moslims. Moslims die dat beweren zijn zelf geen echte moslims. Het katholicisme is geen haar beter. Het ligt aan de normen en de waarden. Het is de schuld van de Amerikanen. En van Sven Mary. En van Abou Jahjah. En van de socialisten. En van Filip De Winter. En van Poetin. En van Assad. Onze regering heeft dit aan zichzelf te danken. We zijn te laks geweest. We moeten strenger zijn. We waren blind. En doof. En laf. Preventie is prioritair. Grenzen moeten dicht. Grenzen moeten open. Nu voelen ze in Europa ook eens wat dat is. In Irak gebeurt dit dagelijks. Israël leeft constant met die angst. De oorzaak ligt in Syrië. De oorzaak ligt in Palestina. Het onderwijs faalt. We moeten meer camera’s installeren. We moeten bidden. We moeten religie afschaffen. En kaarsjes branden. En nog eens naar ‘Imagine’ luisteren. Echte gelovigen doen dit niet. Net dit is puur geloof. De straathoekwerkers moeten meer middelen krijgen. We hebben nood aan meer blauw op straat. We mogen niet bang zijn. We moeten sterk zijn.

bovenstaande beweringen zijn opinies & meningen. 

misschien bevatten ze enige waarheid.

misschien ook niet.

op 22/03/2016 hebben in Brussel

minstens vier lafhartige individuen zonder enige humaniteit

moedwillig tientallen onschuldige, ongewapende mensen vermoord en verwond

in de misselijkmakende overtuiging dat hun opinie superieur was aan die van iemand anders

dat zijn feiten

 

Een lijf

Een lijf, dat durft al eens tegen te werken. Dat broebelt, dat breekt en dat kraakt, dat kankert alsof het niets is. Door omstandigheden die hier verder weinig ter zake doen, hadden twee zo’n lijven uit mijn wel heel dichte omgeving een buitenproportioneel onderhoud nodig. En dat in dezelfde week natuurlijk, van een beetje praktische planning trekt een lijf zich maar weinig aan.

En zo kwam het dat ondergetekende zijn tijd de afgelopen dagen verdeelde tussen verdieping 5, afdeling heelkunde 2 van het AZ Nikolaas, alwaar mijn echtgenote operatief afscheid nam van haar hernia, en de afdeling intensieve zorgen van het AZ Sint-Elisabeth van Zottegem, waar mijn verwekker na een marathonoperatie bekomt van de verwijdering van een stuk darm met persoonlijkheidsstoornissen.

Tijdens al dat chirurgenwerk wacht een betrokken mens op verlossing, op nieuws en verlichting. Dat een of andere terrorist van kust mijn kloten op ongeveer hetzelfde moment wordt ingerekend is dan de grootste bijzaak ter wereld. Klamme handen en eelt op de billen. Mijn hoofd wordt eigenhandig gevuld met doemscenario’s en banaliteiten. Lezen lukt amper. En dus telt een mens de tijd. Zeventig seconden in een minuut, ge weet hoe dat gaat. Door de gang schuifelen een paar figuranten uit The Walking Dead. Zuchten en tranen uit ondefinieerbare ruimtes vullen de gang. Een baxter op wieltjes sleept een mens bij zijn kabeltjes voort richting rokersruimte. In de verte klinkt een kind wiens lach abrupt wordt afgebroken. De rolstoelen rollen, de hanggordijnen hangen. En hier, net hier, tussen al die pijn en miserie, in deze dorre, met vuilgevlekte linoleum gevloerde wereld werken er verdomd schone mensen.

Zowel in Zottegem als in Sint-Niklaas zijn wij enkel in contact gekomen met buitengewoon vriendelijk verplegend personeel. Dat prikt, dat wrijft, dat laveert tussen bloed en druk, tussen restjes onaangeroerde puree en infuus, dat verwijdert uitwerpselen en ongenoegen alsof het de normaalste zaak ter wereld is. De overtreffende trap van toewijding draagt een wit pak en mottig doch orthopedisch verantwoord schoeisel. En toen ik, na een paar dagen als observator in hun dagelijkse routine, vroeg hoe ze dat blijven volhouden, kreeg ik zowaar het simpelste antwoord ooit; ‘Omdat we het graag doen, meneer.’

D!

schoen

Zwawi, de stigmatiserende ajuin

Frederik W., een veganist uit Oostrozebeke eist dat de ajuin bij voetbalclub Eendracht Aalst niet langer meer gebruikt wordt als mascotte. Hij zou het hoofd in de vorm van een ajuin beledigend vinden tegenover de grote familie van bolgewassen die de mensheid doorheen de geschiedenis wist te voeden. ‘De Allium cepa verdient beter dan dit,’ verklaart de man die al jaren bekend staat voor zijn strijd voor gelijke rechten voor kamerplanten en huisdieren. ‘Wanneer de tegenstanders herhaaldelijk ‘Soep van Ajuinen, wij maken soep van ajuinen!’ scanderen, gaan zij volledig voorbij aan de mentale impact die deze gezangen op de ajuinen hebben. Het is gewoon stigmatiserend!’ gaat hij duidelijk geënerveerd verder waarna hij bij wijze van demonstratie een kleine ajuin uiterst respectvol van zijn vel ontdoet, ‘het is niet omdat ajuinen een minderheid vormen in de stoofpot van het leven, dat wij hun rechten mogen blijven negeren.’ Frederik W. had gedurende zijn volledige verklaring tranen in de ogen.

Julien De Cock, de man die wekelijks vol overtuiging de rol van Zwawi, mascotte van Eendracht Aalst, op zich neemt, wenst voorlopig niet uitgebreid te reageren. Toeschouwers animeren in een neutraal en bijgevolg volledig doorzichtig pak, ziet hij op zijn leeftijd alvast niet meer zitten. Ook de supporters reageren angstig op dit vooruitzicht.

D!

zwawi