Je suis Yossarian

Ik ben Belg. Dat doet mij trouwens weinig, dat Belg zijn. Patriottisme voel ik amper. Misschien een heel klein beetje wanneer de Rode Duivels winnen, maar na het feest ebt ook dat gevoel snel weg. De Ierse toneelschrijver George Bernard Shaw heeft het wat mij betreft perfect beschreven: ‘Patriottisme is de overtuiging dat een welbepaald land beter is omdat je er zelf in geboren bent.’ Giet die man een Guinness uit en geef mij ook iets.

Ja, de geschiedenis van België heb ik moeten leren; we hebben af en toe eens een paar dagen gevochten met den Duits, er donderde al eens een koning van een rots en we hebben het varken uitgehangen in de Congo. Verder hebben we de meest ontoepasselijke wapenspreuk ooit: ‘Eendracht maakt macht.’ Als er iets is wat we niet hebben, dan is het wel eendracht. Mochten we kunnen, we verkozen een regering per dorp. Twee zelfs. Eentje voor de inwoners die dialect spreken en eentje voor zij die algemeen nederlands verkiezen. Dat overkoepelen we dan weer in provincies, regionale en federale regeringen. Het verdelen van bevoegdheden is waar we het meeste tijd en geld insteken. Als er (let op, ik laat een metafoor op u los) een weg door verschillende delen van het land loopt en die weg is versleten, (willekeurig voorbeeld, dat gebeurt hier zelden) dan gaan we die weg niet repareren. We gaan ruzie maken over wie die weg moet repareren. Dat de meeste Belgen tien jaar later los door hun schokdempers zitten en de weg ondertussen door UNESCO tot werelderfgoed werd verklaard, vervult ons niet met rancune, hoogstens met een gevoel van gelatenheid. (einde metafoor)

Onze nationaal gerecht is biefstuk friet en onze nationale sport is kibbelen. Serveer ons de grootste, de goorste, de lafste en meest misselijkmakende aanslag uit onze moderne geschiedenis en vijf dagen later steken de Vlamingen de foute afhandeling op de Walen, de Walen op de Brusselaars en de Brusselaars op de Vlamingen. Allez, sommige Vlaamse regeringsleden steken het op bepaalde Waalse bestuurslui en één of meerdere van de Brusselse burgemeesters (we hebben er een stuk of 19) steken het op iedereen behalve op zichzelf. Daar zijn Belgen ook goed in. Als het fout loopt, ligt het zelden aan onszelf.

Dit gezegd zijnde: politiek gezien zit ik in een serieuze Catch-22. Kent u een catch-22? Ik probeer het kort voor u te schetsen: de uitdrukking komt uit de, in mijn ogen geweldige en gelijknamige roman van Joseph Heller. Een jonge piloot, Yossarian, wil tijdens de tweede wereldoorlog het leger verlaten. In de reglementen staat dat iedereen die niet goed bij zijn verstand is, naar huis mag. Hij probeert dus enigszins labiel over te komen. Catch-22 houdt echter in dat iedereen die naar huis wil, heel verstandig moet zijn en dus niet in aanmerking komt voor ontslag. En dus vliegt Yossarian verder.

Diezelfde paradox voel ik bij de Belgische politiek. Ik gun iedereen zijn vlag, zijn feestdag, zijn pintje of zijn glas wijn. Ik feest met veel plezier onder een driekleur, een haan of een leeuw, het maakt mij werkelijk geen bal uit. Maar wat mij wel serieus de kl*ten uithangt (pardon my french) is het verdomde gebrek aan daadkracht van dit land. Let op, u voelt ‘m komen: links gaat dit op rechts steken en rechts op links terwijl het middenveld gelaten de schouders optrekt, maar de bittere waarheid is echter dat we ze allemaal al eens aan het roer hebben gehad en uiteindelijk moeten we toch eens durven toe te geven dat onze democratie log, lomp en vadsig is geworden.

Ja, ik ga pakweg eens om de zes jaar stemmen en inderdaad, ik kan – als ik het dan toch allemaal zo slecht vind – mij opgeven om zelf in de politiek te gaan. Maar dat ambieer ik helemaal niet. Mag ik dan echt niet gewoon verwachten dat de, hopelijk gemotiveerde, ‘verkozenen des volks’ deze zakdoek een heel klein beetje stroomlijnen? Is dat werkelijk te veel gevraagd? Dat Brussel 19 burgemeesters telt, dat je hier struikelt over regeringen, procedures, wetsvoorstellen, tegenvoorstellen en dure adviesraden, dat de senaat in dit land amper nog nut heeft, kan daar dan werkelijk niets aan gedaan worden? Uiteraard houdt dat in dat we moeten durven toegeven, en daar is zowat iedere weldenkend mens in dit land het over eens, dat we het met een pak minder politici veel beter zouden kunnen doen. Alleen, en dit is de ultieme catch-22: welke politieker geeft ooit zijn eigen overbodigheid toe en schrapt zijn post in het belang van iets groters, iets beters?

Uiteindelijk was deze situatie voor 22/3 niets meer dan een gezellige belgenmop. We dronken enkele pinten, hielden een wafelenbak en lachten ons te pletter met het politieke kluwen boven onze hoofden. Na 22/3 is het lachen ons vergaan. Een paar narcistische idioten besloten dat het in het kader van hun grootheidswaanzin nodig was om onschuldige mensen op te blazen en duwen ons op die manier met onze neuzen op de bittere realiteit dat dit land meer dan ooit noodzaak heeft aan een krachtdadig, eensgezind bestuur dat er in tijden van nood op het gebied van justitie, defensie, communicatie en algemene organisatie gewoonweg staat. Beste burgemeesters, beste politici, beste regeringen, het kan misschien als een verrassing overkomen maar … dat is op dit moment niet het geval. In het beste geval resulteert jullie gedrag in nog een paar gemediatiseerde opstootjes die jullie naar politiek believen kunnen veroordelen of recupereren, in het slechtste in nog meer aanslagen en daaropvolgend politiek gekibbel. En kom ons dan alsjeblieft niet de schuld geven voor het feit dat er, wegens een acuut geval van walging en ontreddering, plots een Belgische versie van een idioot à la Trump verkozen geraakt in één van onze talrijke regeringen.

#jesuisYossarian

D!

Advertisements

Een gedachte over “Je suis Yossarian

Reacties zijn gesloten.