Laptttop

Ik weet niet of het gebruik wijd verspreid is doorheen de Vlaamse velden, maar hier, in het lang niet meer zo landelijke Lede worden jubilarissen bij wijze van trofee, door met kleurig lint omgorde schepenen geflankeerd, gefotografeerd en vervolgens tentoongesteld aan de voltallige gemeenschap. Zij, de gouden koppels, hebben het gehaald; de tegenslagen des levens omzeild, het overspel door de vingers gekeken, de sleur als liefde (h)erkend en vooral … de dood lang genoeg voor zich uit geschoven. En dan is er taart. En bier. En bier. Gelukkig maar.

Het gebruik zal waarschijnlijk geen vijftig jaar meer meegaan. Daarvoor wordt er tegenwoordig te weinig of te laat getrouwd of al te vaak van partner gewisseld. En we gaan de gemeente nu ook niet op kosten jagen door uitklapposters van nieuw samengestelde gezinnen in het gemeentelijk infoblad op te nemen. Zeker niet in tijden van besparingen. Er moet tenslotte naar het budget gekeken worden. Dus koopt de gemeente Lede voor ieder van zijn raadsleden een nieuwe laptop. Kwestie van de bomen te sparen. Wat een logische keuze is, er staan – voorlopig nog – meer bomen in Lede dan er tin-, kobalt- of coltanmijnen zijn. Ik moet daar zelf niet al te cynisch over doen, ook in mijn zak zit een smartphone, ook op mijn bureau staat een desktop. Maar over de ecologische meerwaarde van digitaliseren tegenover papier is het laatste woord nog niet geschreven/gedrukt. U gaat mij dus niet meer horen verkondigen dat we de wereld gaan redden door digitalisatie, integendeel zelfs.

Maar goed, in Lede gaan we (ik mag ‘we’ zeggen, zo gaat dat in een democratie) dus 25 laptops aankopen voor onze raadsleden. En dat voor de onwaarschijnlijke som van 45.000 euro. Dat komt neer op 1.800 euro per persoon. Voor die prijs kan het raadslid aan de slag met een van de paradepaardjes van HP. Informaticamateriaal wordt wettelijk afgeschreven op 36 maanden. Wetende dat we pas in oktober 2018 opnieuw naar de gemeentelijke stembus gesommeerd worden, is dat ruim voldoende om deze legislatuur virtueel te overbruggen.

Is het populistisch om te beweren dat dergelijke aankoop op zijn minst bedenkelijk is wanneer we dagelijks om de oren geslagen worden met bezuinigingen, nieuwe, verdoken en minder verdoken belastingen en stijgende uitgaven op het gebied van veiligheid, wegen- en infrastructuurwerken? Voor de ene wel, voor de andere niet; het is een spel van democratie en perceptie en daar leg ik mij graag bij neer. Je gaat mij trouwens ook niet horen beweren dat het best nog met perkament en ganzenveer lukt. Ook besef ik dat elke gespendeerde euro door iedere burger graag vergeleken wordt met de verzakking in het trottoir voor eigen deur. Ik wil het werk en de inzet van een verkozene des volks dus zeker niet minimaliseren. Wat ik mij echter wel afvraag, is of de beoogde taken van een raadslid, bovenop de bestaande zitpenningen/vergoedingen, werkelijk een toestel met 1920×1080 pixels, m5-6Y54 processor, 1866 MHz kloksnelheid, touchscreen en audio-ondersteuning van Bang & Olufsen (!) vereisen of dat het, héél misschien, toch niet met een iets bescheidener model had gekund. Gewoon, kwestie van een, op zijn minst symbolisch, positief (digitaal) signaal te sturen naar de bevolking. De gaten in de begroting èn die in het trottoir zullen hen uitermate dankbaar zijn.

 

RECHTZETTING (22/09): een attent raadslid wees mij volkomen terecht op het feit dat het budget van €45.000 slaat op de aankoop van 28 laptops (en dus geen 25 exemplaren zoals in mijn stuk vermeld). De informatie had ik ter goeder trouw overgenomen uit de pers, het is echter mijn fout geweest om dit niet te checken. De kostprijs per stuk valt dus terug van €1.800 naar €1.607 per laptop. Ook werd mij gemaild dat 1 raadslid principieel afstand doet van zijn laptop.

lede

Advertenties

What’s up Doc?

Er komen meer controles bij langdurig zieken. Oorzaak: een recordaantal van 370.000 werknemers is momenteel langdurig ziek en dat kost de gemeenschap 5 miljard. Gevolg: sommige partijen willen een nieuw responsabiliseringsmechanisme met mogelijkheid tot sancties in het leven roepen. Dat is een lang woord voor: werken of we snijden in uw uitkering. De kwestie komt opnieuw op tafel tijdens de volgende begrotingsbespreking. Voor mensen die het echt nodig hebben is de bittere waarheid dat hun lijden vooral een zaak is van economische factoren.

Laat ons niet naïef zijn, er zijn individuen die er de kantjes aflopen. Profitariaat is – helaas – van alle tijden en is, hoewel ik het graag anders zou zien, nooit volledig uit te sluiten. Dus moet je keuzes maken. Wie is eerlijk en wie niet? Want uiteindelijk blijft het een kwestie van vertrouwen. Is de patiënt een bedrieger? Is de dokter van de langdurig werkloze een bedrieger? Of is die te onbekwaam om het bedrog te doorzien? Wie zegt trouwens dat controleartsen onfeilbaar zijn? En hoeveel miljoen/miljard kost het controlesysteem?

In mijn ogen is een arts iemand bij wie het welzijn van zijn patiënt op de eerste plaats komt. Bij het begrip controlearts bekruipt mij altijd de ongemakkelijke vraag wie of wat prioritair is. De patiënt? De werkgever? Of is het de staatskas? Bij sommige ziektebeelden vraag ik mij ook oprecht af of een controlearts op relatief korte tijd even onderbouwd kan oordelen als een dokter die een lange voorgeschiedenis deelt met zijn patiënt en die de omringende factoren door en door kent. Niet elk ziektebeeld is te bepalen aan de hand van bloedwaarden of scans. Helaas zijn dat natuurlijk ook de aandoeningen die zich het makkelijkst lenen tot bedrog, ook dat is een bittere waarheid.

Ik ga eerlijk met u zijn: in 2015 ben ik meer dan 4 maand buiten strijd geweest. Ik heb geen zin om daar een etiket op te plakken. Mensen die in de donkerte gekeken hebben weten hoe het voelt. Mijn arts heeft die termijn in eer en geweten bepaald. Ik ben haar daar nog steeds grenzeloos dankbaar voor. Het is mede dankzij haar (en uiteraard de steun van mijn omgeving) dat ik mij 1 jaar later duizend keer beter voel. Ik ben er van overtuigd dat dat ook voor mijn werkgever op langere termijn het beste was. De eerlijkheid gebiedt mij te vertellen dat ik het geluk heb voor een bedrijf te werken dat mij in die periode niet uitzonderlijk controleerde. Blijkbaar vonden ook zij dat mijn arts bekwaam en eerlijk genoeg was om een correct oordeel te vellen. Ik geloof ook niet dat veelvuldige controles en een hoop extra bureaucratie (want laat ons eerlijk zijn, dat brengt het altijd met zich mee) veel zouden bijgedragen hebben aan mijn herstelproces. Integendeel.

Ik begrijp dat controle nodig is. Het is zelfs een morele plicht tegenover de langdurig zieken die met een beperkt budget moeten rondkomen. Maar ik hoop ook dat er, naast de kille, louter economische benadering ook ruimte is voor een breder denken en vooral voor een preventief beleid en een minder prestatiegerichte maatschappij. Het feit dat we vandaag met een recordaantal langdurig zieken zitten en dat de verkoop van antidepressiva en antipsychotica alle plafonds doorbreekt, is echt niet enkel te wijten aan het feit dat onze maatschappij plots massaal meer bedriegers produceert. Dit soort aankondigingen is uiteraard electoraal makkelijk scoren. Toch wil ik Maggie De Block waarschuwen voor het feit dat je patiënten niet helpt door hen te stigmatiseren of op te zadelen met extra controles. Bovendien is zij perfect geplaatst om te beseffen dat je artsen net kan demotiveren door op doorgedreven wijze hun capaciteiten en beoordelingsvermogen in twijfel te trekken. Voor je het weet zijn ook zij langdurig ziek.

doc

Welkom in Blussel

Het is broeierig heet en de Grote Markt van Brussel loopt vol met Chinezen. Of het een iets met het ander te maken heeft, weet ik niet. Misschien is het wel een gevolg van de klimaatopwarming. Of van een of andere promotie in het verre Oosten. De grote ‘Koop een Nikon en ga gratis vijf dagen naar België’-actie. Soms lijkt het of ze slechts stukken van klanken in elkaars richting blaffen. Luid en afgemeten. Het is mij onmogelijk om de emotie te herkennen die in hun woorden schuilt. Velen onder hen hebben chocolade gekocht. Of toch iets wat er moet voor doorgaan. Mijn chinees is te beperkt om hen uit te leggen dat de vijf-dozen-truffels-voor-tien- euro promo van de Pakistaan in de zijstraat een tourist trap is. Verder dan ‘Ni Hao, Kai-Lan’ reikt mijn talenkennis niet.  De opperchinees steekt een stokje met de nationale vlag omhoog. De groep verzamelt zich rond de gele gids. Een romavrouw met slapende baby op de arm mengt zich ruw in de groep. Ze schudt met een kartonnen bekertje in de hoop dat de Pakistaan van de zijstraat hun zakken met kleingeld heeft gevuld. Nadat ze door iedereen opzichtig wordt genegeerd, spuwt ze ostentatief op de grond. Een kleverige rochel belandt net naast een glinsterende turnpantoffel met Hello Kitty opdruk. De draagster van de pantoffel uit een luide kreet. Haar vriendin maakt een foto van de romavrouw én van de gele kwak speeksel op het kinderkopje. Dat wordt lachen als ze, eens terug thuis, de twaalfduizend kiekjes aan tante Chen en nonkel Huan laten zien. De groep zet zich in beweging. De bus wacht. Waarschijnlijk staan Brugge en Durbuy ook nog op het programma. Als ze maar niet vast komen te zitten op de E40. Ach, een mens overleeft het wel een paar dagen op gesmolten truffels en waterzakjes van de civiele bescherming.

gm-brussel7

Mia & het achtste gebod

‘Vlucht het stelen en bedriegen, ook de achterklap en ’t liegen’. Als gedegen verdedigster der katholieke waarden zou barones Maria ‘Mia’ Adelheid Doornaert beter moeten weten dan zich te bezondigen aan het achtste der tien geboden. Toch is dat net wat ze doet in haar opiniestuk  ‘Godsdienst is geen opium voor het volk’ (De Standaard 05/09).

Zonder veel gêne puurt Doornaert uit mijn eerder verschenen column (De Standaard 31/08) dat het mijn bedoeling is het katholiek onderwijs te willen verbieden te onderwijzen waar zijn naam voor staat. Voor alle zekerheid heb ik mijn eigen stuk nog eens nagelezen. Nergens viel mijn oog op een eventueel verbod of een aanzet tot iets in die aard. Ik doe niet aan parabels en zou het dan ook appreciëren mocht mevrouw Doornaert mijn woorden niet interpreteren op een manier die enkel in haar kraam past. Bon, het weze haar vergeven, ik denk in deze immers graag aan Lukas 6:29; ‘Dengene, die u aan de wang slaat, biedt ook de andere’.

Mijn punt is dat mijn keuze voor een school niet enkel gebaseerd werd op het feit dat die school tot een welbepaald net behoort. Het was echter wel van doorslaggevend belang dat ik mij kon vinden in de benadering van het vak godsdienst zoals dat toen aan mij werd voorgesteld door de directie. Het gaat er mij vooral om mijn bezorgdheid te uiten mochten er conservatieve koerscorrecties aangebracht worden in de huidige visie. Een manier van lesgeven die Doornaert in haar column trouwens graag omschrijft als ‘een wollige trend’. Gevolg van die slappe houding: Generaties jongeren hebben hun katholieke school verlaten zonder enige behoorlijke notie van de katholieke leer’. Het spijt mij haar bubbel te doorprikken, maar het moet dan toch zijn dat al die jongeren in tussentijd ook wegbleven uit de eucharistievieringen en de bijbelcursussen. Misschien ook de fout van het wollige godsdienstonderwijs? Ik vraag het maar.

Om de kans op verwarring zo klein mogelijk te houden, leg ik het graag nog eens uit: ik spreek als agnostische ouder die vaak twijfelt (en waarschijnlijk zal blijven twijfelen) over het feit of ik de juiste keuze heb gemaakt. Dat neemt niet weg dat ik niet vasthoud aan de afspraken die in het begin van het leerproces met de directie zijn gemaakt. Afspraken waarvan ik hoop en verwacht dat ze in stand worden gehouden. Bekijk het als iemand die een lening met vaste rentevoet heeft afgesloten en die enige onrust voelt wanneer de banken halverwege de afbetaling toch beginnen te praten over een aanpassing van de tarieven.

Het feit dat een tot de adelstand verheven verdedigster van de katholieke kerk als Mia Doornaert de moeite neemt mij hiervoor in een toonaangevende krant als De Standaard te verwijten een met arrogante zelfgenoegzaamheid besmette verlichte geest te zijn, levert mij enkel een eretitel op die ik met veel trots zal dragen, van nu tot de opstanding aan het einde der tijden.

Amen, en tot in den draai.

Dimitri Verbelen

img_5239