Mia & het achtste gebod

‘Vlucht het stelen en bedriegen, ook de achterklap en ’t liegen’. Als gedegen verdedigster der katholieke waarden zou barones Maria ‘Mia’ Adelheid Doornaert beter moeten weten dan zich te bezondigen aan het achtste der tien geboden. Toch is dat net wat ze doet in haar opiniestuk  ‘Godsdienst is geen opium voor het volk’ (De Standaard 05/09).

Zonder veel gêne puurt Doornaert uit mijn eerder verschenen column (De Standaard 31/08) dat het mijn bedoeling is het katholiek onderwijs te willen verbieden te onderwijzen waar zijn naam voor staat. Voor alle zekerheid heb ik mijn eigen stuk nog eens nagelezen. Nergens viel mijn oog op een eventueel verbod of een aanzet tot iets in die aard. Ik doe niet aan parabels en zou het dan ook appreciëren mocht mevrouw Doornaert mijn woorden niet interpreteren op een manier die enkel in haar kraam past. Bon, het weze haar vergeven, ik denk in deze immers graag aan Lukas 6:29; ‘Dengene, die u aan de wang slaat, biedt ook de andere’.

Mijn punt is dat mijn keuze voor een school niet enkel gebaseerd werd op het feit dat die school tot een welbepaald net behoort. Het was echter wel van doorslaggevend belang dat ik mij kon vinden in de benadering van het vak godsdienst zoals dat toen aan mij werd voorgesteld door de directie. Het gaat er mij vooral om mijn bezorgdheid te uiten mochten er conservatieve koerscorrecties aangebracht worden in de huidige visie. Een manier van lesgeven die Doornaert in haar column trouwens graag omschrijft als ‘een wollige trend’. Gevolg van die slappe houding: Generaties jongeren hebben hun katholieke school verlaten zonder enige behoorlijke notie van de katholieke leer’. Het spijt mij haar bubbel te doorprikken, maar het moet dan toch zijn dat al die jongeren in tussentijd ook wegbleven uit de eucharistievieringen en de bijbelcursussen. Misschien ook de fout van het wollige godsdienstonderwijs? Ik vraag het maar.

Om de kans op verwarring zo klein mogelijk te houden, leg ik het graag nog eens uit: ik spreek als agnostische ouder die vaak twijfelt (en waarschijnlijk zal blijven twijfelen) over het feit of ik de juiste keuze heb gemaakt. Dat neemt niet weg dat ik niet vasthoud aan de afspraken die in het begin van het leerproces met de directie zijn gemaakt. Afspraken waarvan ik hoop en verwacht dat ze in stand worden gehouden. Bekijk het als iemand die een lening met vaste rentevoet heeft afgesloten en die enige onrust voelt wanneer de banken halverwege de afbetaling toch beginnen te praten over een aanpassing van de tarieven.

Het feit dat een tot de adelstand verheven verdedigster van de katholieke kerk als Mia Doornaert de moeite neemt mij hiervoor in een toonaangevende krant als De Standaard te verwijten een met arrogante zelfgenoegzaamheid besmette verlichte geest te zijn, levert mij enkel een eretitel op die ik met veel trots zal dragen, van nu tot de opstanding aan het einde der tijden.

Amen, en tot in den draai.

Dimitri Verbelen

img_5239

Advertenties