What’s up Doc?

Er komen meer controles bij langdurig zieken. Oorzaak: een recordaantal van 370.000 werknemers is momenteel langdurig ziek en dat kost de gemeenschap 5 miljard. Gevolg: sommige partijen willen een nieuw responsabiliseringsmechanisme met mogelijkheid tot sancties in het leven roepen. Dat is een lang woord voor: werken of we snijden in uw uitkering. De kwestie komt opnieuw op tafel tijdens de volgende begrotingsbespreking. Voor mensen die het echt nodig hebben is de bittere waarheid dat hun lijden vooral een zaak is van economische factoren.

Laat ons niet naïef zijn, er zijn individuen die er de kantjes aflopen. Profitariaat is – helaas – van alle tijden en is, hoewel ik het graag anders zou zien, nooit volledig uit te sluiten. Dus moet je keuzes maken. Wie is eerlijk en wie niet? Want uiteindelijk blijft het een kwestie van vertrouwen. Is de patiënt een bedrieger? Is de dokter van de langdurig werkloze een bedrieger? Of is die te onbekwaam om het bedrog te doorzien? Wie zegt trouwens dat controleartsen onfeilbaar zijn? En hoeveel miljoen/miljard kost het controlesysteem?

In mijn ogen is een arts iemand bij wie het welzijn van zijn patiënt op de eerste plaats komt. Bij het begrip controlearts bekruipt mij altijd de ongemakkelijke vraag wie of wat prioritair is. De patiënt? De werkgever? Of is het de staatskas? Bij sommige ziektebeelden vraag ik mij ook oprecht af of een controlearts op relatief korte tijd even onderbouwd kan oordelen als een dokter die een lange voorgeschiedenis deelt met zijn patiënt en die de omringende factoren door en door kent. Niet elk ziektebeeld is te bepalen aan de hand van bloedwaarden of scans. Helaas zijn dat natuurlijk ook de aandoeningen die zich het makkelijkst lenen tot bedrog, ook dat is een bittere waarheid.

Ik ga eerlijk met u zijn: in 2015 ben ik meer dan 4 maand buiten strijd geweest. Ik heb geen zin om daar een etiket op te plakken. Mensen die in de donkerte gekeken hebben weten hoe het voelt. Mijn arts heeft die termijn in eer en geweten bepaald. Ik ben haar daar nog steeds grenzeloos dankbaar voor. Het is mede dankzij haar (en uiteraard de steun van mijn omgeving) dat ik mij 1 jaar later duizend keer beter voel. Ik ben er van overtuigd dat dat ook voor mijn werkgever op langere termijn het beste was. De eerlijkheid gebiedt mij te vertellen dat ik het geluk heb voor een bedrijf te werken dat mij in die periode niet uitzonderlijk controleerde. Blijkbaar vonden ook zij dat mijn arts bekwaam en eerlijk genoeg was om een correct oordeel te vellen. Ik geloof ook niet dat veelvuldige controles en een hoop extra bureaucratie (want laat ons eerlijk zijn, dat brengt het altijd met zich mee) veel zouden bijgedragen hebben aan mijn herstelproces. Integendeel.

Ik begrijp dat controle nodig is. Het is zelfs een morele plicht tegenover de langdurig zieken die met een beperkt budget moeten rondkomen. Maar ik hoop ook dat er, naast de kille, louter economische benadering ook ruimte is voor een breder denken en vooral voor een preventief beleid en een minder prestatiegerichte maatschappij. Het feit dat we vandaag met een recordaantal langdurig zieken zitten en dat de verkoop van antidepressiva en antipsychotica alle plafonds doorbreekt, is echt niet enkel te wijten aan het feit dat onze maatschappij plots massaal meer bedriegers produceert. Dit soort aankondigingen is uiteraard electoraal makkelijk scoren. Toch wil ik Maggie De Block waarschuwen voor het feit dat je patiënten niet helpt door hen te stigmatiseren of op te zadelen met extra controles. Bovendien is zij perfect geplaatst om te beseffen dat je artsen net kan demotiveren door op doorgedreven wijze hun capaciteiten en beoordelingsvermogen in twijfel te trekken. Voor je het weet zijn ook zij langdurig ziek.

doc

Advertenties