Cordon bleu bleu

Op het eerste zicht heeft het cordon sanitaire twee heel opvallende raakpunten met het Zwarte Pietendebat. Om de zoveel tijd steken ze de kop op en hoe langer het duurt voor we er een oplossing voor vinden, hoe vuiler de polemiek rond beide hangijzers lijkt te worden. Wat rest is een non-debat, een scheldpartij die haast iedereen die er in meegezogen wordt uiteindelijk in het verdomhoekje van ofwel racist ofwel politiek correcte mierenneuker drumt. Nuance lijkt het doodgeboren kind van deze tijd. Ik heb mijzelf dan ook gedwongen de Pietenkwestie vanaf nu blauw blauw te laten (pun intended). Niet omdat ik er geen mening over heb, wel omdat ik het psychotische getouwtrek tussen cultuur en kolonialisme beu ben. Bovendien leidt het in het slechtste geval enkel tot meer polarisatie en in het beste, wie het ook haalt, hoogstens tot een pyrrusoverwinning.

Het cordon lijkt mij een meer aangewezen struikelblok. Zeker nu een rondvraag bij 3.500 partijleden van N-VA, CD&V, Open Vld, Groen en sp.a ons leert dat een aanzienlijk deel van het centrum en de rechterflank aangeeft dat ze het eigenlijk liever afgeschaft zien. Zoals zo vaak speelt eigenbelang hier een grote rol. Vooral voor N-VA kan de politieke inzetbaarheid van Vlaams Belang dienst doen als een spreekwoordelijke rode knop; zet ons niet buitenspel of we laten de honden los. Hoewel ik oprecht geloof dat het geestelijke vader Jos Geysels er echt om te doen was de beerputten niet te laten overstromen, is het misschien niet slecht om dat cordon na dik twintig jaar eens in het licht te houden en te kijken wat het heeft opgebracht.

In mijn ogen werkt democratie niet enkel wanneer het een bepaalde groep goed uitkomt, dat is zelfs de essentie, hoe hard ik de uitslag van bepaalde verkiezingen soms ook betreur. Het ongeldig verklaren van iedere stem voor het Belang, wat het cordon de facto doet, komt mij ondemocratisch en contraproductief over. Het verschaft het Belang een geuzenimago en lijkt racisme zeker niet in te dijken, met die trieste bewijslast worden we dagelijks genoeg geconfronteerd. Mij lijkt het dan ook simpel: ofwel veroordeel je een partij of bepaalde van hun vertegenwoordigers op basis van bestaande juridische argumenten en sluit je ze uit van verkiezingen, ofwel laat je ze deelnemen en neem je hun stemmen serieus. Wat we vandaag hebben is een vehikel dat ons toelaat om de stemmen van het Belang, en tegelijkertijd een groot deel van de problemen die ze aankaarten, onder de mat te vegen. Dat laatste enkel met het excuus dat het Belang ze aanbrengt, en ze bijgevolg geen aandacht verdienen. Dat struisvogelgedrag heeft er mee voor gezorgd dat er al die jaren serieus wat schimmel groeide onder die mat. Het cordon moest ten dele dienen om ons te beschermen tegen extreme en onmenselijke ‘oplossingen’ voor bestaande problemen. In de praktijk hebben de democratische partijen het echter jarenlang vertikt om die zaken aan te pakken en zodoende het Belang de poten van onder hun stoel te zagen. Het cordon sanitaire is in mijn ogen dan ook ontstaan vanuit een goedbedoelde, doch enigszins krampachtige reflex die langzaam veretterde in een flagrant geval van schuldig verzuim. Die schande kunnen we trouwens niet op het Vlaams Belang afschuiven, die verpletterende verantwoordelijkheid ligt enkel bij de politici die meer dan een kwarteeuw de tijd hebben gehad om een cordon in 2016 in de praktijk overbodig te maken.

cordonbelu

Woord

Het allereerste woord was ‘ik’.

Niet ‘jij’, niet ‘wij’, maar een allesbehalve narcistisch ‘ik’.

De boekentas kon niet snel genoeg worden opengemaakt.

Met gepaste trots werd het woordkaartje uit het knalgele letterdoosje gehaald.

– ‘Vake, ik kan lezen!’

Enigszins plagerig hield ik de krant omhoog.

– ‘Ok, lees ons dan maar eens een stukje voor.’

Fenne’s zelfverzekerdheid won het al snel van zijn aanvankelijke vertwijfeling.

– ‘maar neen, ik kan ik lezen, ik kan het echt, luister maar!’

Ik’ werd vervolgens een paar keer luidop gedeclameerd.

Geschreven woord was klank geworden.

Zo maar, van de ene dag op de andere, alsof het niets was.

Zijn ogen glommen van trots.

De volgende dagen zouden ook ‘maan’ en ‘roos’ hun weg naar het letterdoosje vinden.

Verse woorden in een pril vocabulaire. Aandoenlijk en vertederend.

Binnen afzienbare tijd zullen de eerste boekjes volgen.

In gedachten wensen zijn moeke en ik hem de allermooiste verhalen toe.

En wij zullen altijd onthouden dat het met ‘ik’ begon.

ik

Help Alain!

Alain werd vroeger smalend ‘den dikke’ genoemd.

Het is dan ook uitermate stigmatiserend voor Alain om ieder jaar opnieuw geconfronteerd te worden met de kerstman. Dit uithangbord van morbide obesitas, dat heel ostentatief en kitscherig aan menig Vlaamse voorgevel hangt te bengelen, gaat dan ook volledig voorbij aan de realiteit. Niemand die kampt met dergelijke vorm van overgewicht is fysiek in staat om volledig zelfstandig een muur te beklimmen, laat staan door een schoorsteen te geraken. Bovendien, en daar gaan veel mensen graag aan voorbij, vertoont deze figuur geen enkele roetveeg, wat op de keper beschouwd discriminerend is tegenover de bij consensus vastgelegde figuur van roetpiet. Dit schreeuwt: blanke mannen worden niet vuil door te werken! Alain hoopt dan ook, zij het op enigszins contradictorische wijze, dat dit verwerpelijke symbool van fat privilege eindelijk wordt aangepakt.

Heeft iemand trouwens ooit een kritische blik geworpen op de werkplaats van Santa’s Elves? Als volwassenen voorgestelde kinderen werken er dag en nacht, zingend en schijnbaar vrolijk, zonder ooit een stakingsaanzegging in te dienen of een zweetdruppel te produceren, dit tot op het moment dat er voor elk elitekind een kostbaar cadeau is ingepakt. Enerzijds is dit niets minder dan een poging om de mensonterende situatie in de sweatshops, waar kinderarbeid schering en inslag is, te minimaliseren. Anderzijds valt het op dat er enkel blanke elfjes werkzaam zijn, wat een aanfluiting is van de werkelijkheid. Het valt dan ook niet uit te sluiten dat deze voorstelling een poging is van de Primarks van deze wereld om kinderarbeid in de lageloonlanden af te schilderen als een lolletje.

Maar ook hier houdt het niet op. Naast de verheerlijking van obesitas, uitbuiting en kindermishandeling wordt ook graag voorbij gegaan aan de problematische verhouding tussen de vadsige blanke man en zijn rendieren. Niet alleen wijst dit op de onderdrukkende rol van de mens tegenover het dier; de voortgetrokken slede is tevens een nauwelijks verhulde verwijzing naar de draagstoelen uit het koloniale verleden waarmee de pater-missionaris zich graag liet ronddragen doorheen het te kerstenen gebied. Daarmee vervolledigt deze karikatuur zijn wil tot alleenheerschappij tegenover zowel mens als dier.

Staat u ook achter Alain? Wenst u blijk te geven van uw wil tot evolutie? Teken dan het #kerstmanpact en samen vervangen we deze patriarchale figuur door een tweeslachtige, kleurloze kerstfiguur met een BMI van 23,7. De wereld heeft nood aan een zelfstandige, zelfbewuste kindervriend die aan het hoofd staat van een volledig geautomatiseerde speelgoedfabriek, gefinancierd door crowdfunding en verder te ontplooien als coöperatieve onderneming. Als vervoersmiddel kiezen wij, gezien de noodzaak aan enige laadruimte, graag voor de Tesla Model X.

Want Alain verdient beter!

santa

Eunuch en de kleurloze assistentiepersonen

Er waren eens …een paar mensen beledigd door de figuur van Zwarte Piet.

Dus gaven we hem roetstrepen.

Toen waren er enkele racisten boos omdat zij er op stonden dat er minstens één keer per jaar een pikzwarte man ’s nachts hun huis binnendrong. Dat was een kwestie van normen en waarden.

Om iedereen tevreden te houden werden de roetvegen aanpasbaar gemaakt naar persoonlijke voorkeur.

Een jaar later waren de atheïsten ontzet omdat de Sint gebaseerd bleek op een katholieke heilige. Dus namen we hem zijn staf, mantel en mijter af.

Plots waren er een paar vrouwen boos omdat hij, als man, een bevestiging bleek van de machocultuur. Na een kort maar hevig debat en een kleine incisie ging de man uit Spanje verder door het leven als eunuch. De schoorsteen werd vervangen door een symbolisch breekbaar glazen plafond dat bij elke intrede aan diggelen werd geslagen.

Na een klacht van Europa, dat vond dat er te veel mandarijntjes uit Spanje werden geïmporteerd, werd de stoomboot in beslag genomen. De federale regering zag zijn kans schoon om de suikertaks op in menselijke vorm gegoten chocoladefiguren te verdubbelen. Dit in het belang van de gezondheid van zowel staatskas en kind. De gewestregeringen waren van mening dat dit geen federale bevoegdheid was en verhoogden op hun beurt de belastingen op speculoos.

De federatie van minderheden stond er op dat er per 50 gelijkwaardige kleurloze assistentiepersonen (per koninklijk besluit de nieuwe benaming van Zwarte Piet) minstens eentje met dwerggroei, eentje met een rolstoel, eentje met een hazenlip, eentje met een psychische aandoening naar keuze en eentje met een ingegroeide teennagel moest zitten.

Toen dat allemaal achter de rug was, bleken zowel de christelijke, islamitische als de joodse gemeenschap ontzet omdat de Eunuch en zijn gelijkwaardige kleurloze assistentiepersonen de vrijheid ontnomen werd om religieuze symbolen te dragen. Het was een verademing om te zien dat deze gemeenschappen eindelijk in harmonie achter eenzelfde standpunt konden staan.

Toen quasi iedere volwassene min of meer tevreden was, ben ik in alle anonimiteit en met schaamrode strepen op de wangen met mijn zoontje naar de speelgoedwinkel gereden. Ik heb hem een genderneutraal, ecologisch geproduceerd, opvoedkundig verantwoord stuk speelgoed laten kiezen.

Hij koos een Basic building set van Lego.

Mocht iemand zich beledigd voelen door zijn keuze, dan kan u al uw klachten mailen naar maghetgewoonookleukzijn@firstworldproblems.be

Met kindvriendelijke groeten,

Dimitri Verbelen