Cordon bleu bleu

Op het eerste zicht heeft het cordon sanitaire twee heel opvallende raakpunten met het Zwarte Pietendebat. Om de zoveel tijd steken ze de kop op en hoe langer het duurt voor we er een oplossing voor vinden, hoe vuiler de polemiek rond beide hangijzers lijkt te worden. Wat rest is een non-debat, een scheldpartij die haast iedereen die er in meegezogen wordt uiteindelijk in het verdomhoekje van ofwel racist ofwel politiek correcte mierenneuker drumt. Nuance lijkt het doodgeboren kind van deze tijd. Ik heb mijzelf dan ook gedwongen de Pietenkwestie vanaf nu blauw blauw te laten (pun intended). Niet omdat ik er geen mening over heb, wel omdat ik het psychotische getouwtrek tussen cultuur en kolonialisme beu ben. Bovendien leidt het in het slechtste geval enkel tot meer polarisatie en in het beste, wie het ook haalt, hoogstens tot een pyrrusoverwinning.

Het cordon lijkt mij een meer aangewezen struikelblok. Zeker nu een rondvraag bij 3.500 partijleden van N-VA, CD&V, Open Vld, Groen en sp.a ons leert dat een aanzienlijk deel van het centrum en de rechterflank aangeeft dat ze het eigenlijk liever afgeschaft zien. Zoals zo vaak speelt eigenbelang hier een grote rol. Vooral voor N-VA kan de politieke inzetbaarheid van Vlaams Belang dienst doen als een spreekwoordelijke rode knop; zet ons niet buitenspel of we laten de honden los. Hoewel ik oprecht geloof dat het geestelijke vader Jos Geysels er echt om te doen was de beerputten niet te laten overstromen, is het misschien niet slecht om dat cordon na dik twintig jaar eens in het licht te houden en te kijken wat het heeft opgebracht.

In mijn ogen werkt democratie niet enkel wanneer het een bepaalde groep goed uitkomt, dat is zelfs de essentie, hoe hard ik de uitslag van bepaalde verkiezingen soms ook betreur. Het ongeldig verklaren van iedere stem voor het Belang, wat het cordon de facto doet, komt mij ondemocratisch en contraproductief over. Het verschaft het Belang een geuzenimago en lijkt racisme zeker niet in te dijken, met die trieste bewijslast worden we dagelijks genoeg geconfronteerd. Mij lijkt het dan ook simpel: ofwel veroordeel je een partij of bepaalde van hun vertegenwoordigers op basis van bestaande juridische argumenten en sluit je ze uit van verkiezingen, ofwel laat je ze deelnemen en neem je hun stemmen serieus. Wat we vandaag hebben is een vehikel dat ons toelaat om de stemmen van het Belang, en tegelijkertijd een groot deel van de problemen die ze aankaarten, onder de mat te vegen. Dat laatste enkel met het excuus dat het Belang ze aanbrengt, en ze bijgevolg geen aandacht verdienen. Dat struisvogelgedrag heeft er mee voor gezorgd dat er al die jaren serieus wat schimmel groeide onder die mat. Het cordon moest ten dele dienen om ons te beschermen tegen extreme en onmenselijke ‘oplossingen’ voor bestaande problemen. In de praktijk hebben de democratische partijen het echter jarenlang vertikt om die zaken aan te pakken en zodoende het Belang de poten van onder hun stoel te zagen. Het cordon sanitaire is in mijn ogen dan ook ontstaan vanuit een goedbedoelde, doch enigszins krampachtige reflex die langzaam veretterde in een flagrant geval van schuldig verzuim. Die schande kunnen we trouwens niet op het Vlaams Belang afschuiven, die verpletterende verantwoordelijkheid ligt enkel bij de politici die meer dan een kwarteeuw de tijd hebben gehad om een cordon in 2016 in de praktijk overbodig te maken.

cordonbelu

Advertenties