Boekverbranding

“Boekverbranding of libricide is een verschijnsel van alle tijden waarbij de verbranders onwelvallige boeken, geschreven teksten en mediadragers, meestal publiekelijk en ritueel verbranden. Het motief voor boekverbranding komt neer op censuur op morele, religieuze en politieke gronden” (Wikipedia).    Tot zover de definitie. De lijst van voorbeelden is lang en laveert van Chinese keizers tot de Da Vinci Code, gretig slalommend langsheen dictaturen van zowel linkse als rechtse strekking.

Aangezien zo’n boekverbranding door de eeuwen heen aardig gedemodeerd geraakt is maar vooral ook nadelig blijkt te zijn voor de al overvloedige aanwezigheid van fijn stof in de lucht, keert men zich tegenwoordig graag tot het tweede beste alternatief, zijnde de roep tot ontslag van een auteur naar keuze. Vandaag viel deze twijfelachtige eer te beurt aan Annalisa Gadaleta, schepen in de gemeente Molenbeek voor Groen. De aanleiding: een boek over haar gemeente waarin ze taboeloos problemen probeert te benoemen. Wie Molenbeek een beetje kent, beseft dat je zelfs met een mening over pakweg Pokémonkaarten minstens één bevolkingsgroep op de tenen trapt. De strijd voor stemmen is er dan ook een op het scherp van de snee, zeker aan linkerzijde met een PS die wankelt en die de hete adem van de PVDA-PTB in de nek voelt.

De aanval van de PS op Gadaleta kan dan ook best gezien worden als een electorale slag onder de gordel. In de moderne politiek geen uitzondering, maar daarom niet minder verwerpelijk en een zoveelste symptoom van een systeem dat stilaan palliatieve zorgen verdient. Wat mij echter nog meer stoort is de reactie van de heer Abou Jahjah. In een tweet eist hij het ontslag van mevrouw Gadaleta bij haar partij.

Amper een maand geleden was Jahjah nog het middelpunt van een literaire rel waarbij een aanzienlijk aantal auteurs van de De Bezige Bij zijn ontslag eisten omdat er een boek onder zijn naam uitkwam onder de vlag van ‘hun’ uitgeverij. Zij eisten de verscheuring van zijn contract en een ban op het boek. De polemiek was hevig en niet steeds even beschaafd. Ondanks het feit dat ik het vaak niet eens ben met de standpunten van AJJ en ik mij enorm stoor aan zijn dwangmatige neiging om elke storm in een glas water op provocatieve wijze aan te zwengelen tot orkaanproporties, is het nooit in mij opgekomen om op te roepen tot zijn ontslag. Integendeel zelfs, het siert De Bezige Bij dat ze ook kansen geeft aan minder evidente boeken. Vanuit die wetenschap vind ik het dan ook kortzichtig en vooral laag bij de grond om een ontslag te eisen naar aanleiding van een boek dat haaks op zijn visie staat. Ik hoop dan ook dat zowel Groen als Ecolo meer openheid tonen voor een beschaafd geformuleerde, doch niet te verwaarlozen mening, die waarschijnlijk atypisch klinkt in eigen kringen, dan voor die eeuwige schreeuw van gratuite verontwaardiging

schermafbeelding-2016-12-07-om-20-38-10

Advertisements