Zoen mijn testikels met je hypercorrecte samenleving

Als ik iemand de hand wil drukken ben ik volgens Els Keytsman, directrice van Unia, etnocentrisch bezig. Mij best, handjes geven in het griepseizoen was nooit mijn favoriete bezigheid. Volgende keer kan ze een vuistje krijgen, dat schijnt in te zijn. Volgens Céline Delforge, Brussels parlementslid voor Ecolo, moet ik op het openbaar vervoer mijn zithouding beter verzorgen. Wanneer ik iets te wijdbeens zit doe ik immers aan manspreading, wat er in de praktijk op neerkomt dat er iets in mij schuilt dat het midden houdt tussen een macho en een potentiële verkrachter. Oké, ik probeer er aan te denken, maar langs de andere kant werd ik door het ministerie van volksgezondheid ook al gewezen op de gevaren van te veel druk op de voortplantingsorganen, wat tot onvruchtbaarheid kan leiden. Ik pleit dus voor een wetsvoorstel waarbij de maximale afstand tussen de mannelijke knieën wordt bepaald door een wiskundige formule waarbij de omvang van de balzak en de afmetingen van een metrozitje als variabelen worden beschouwd. Het vooral vrouwelijke gebruik, waarbij tassen, als ware het imaginaire vrienden, een zitplaats toegewezen krijgen, schijnt dan weer shebagging te heten. In mijn ogen was dat tot op heden gewoon niet-gendergerelateerde onbeleefdheid. Sorry daarvoor.

In Aalst besloten NVA, CD&V en SD&P ooit samen om het staatsieportret van het koningshuis, wegens niet meer van deze tijd, naar het containerpark te dragen. Klein gevaarlijk afval of historisch recycleerbaar, ze zijn er daar nog steeds niet aan uit. In Holsbeek echter staat de NVA op haar achterste poten omdat de kerststal uit het gemeentehuis wordt verbannen. De uitwijzing van de plaasteren os en ezel zou een aanval op onze normen en waarden zijn. Theo Francken die een symbool verdedigt dat de verwaarlozingen der vluchtelingen uitbeeldt, een mens zou voor minder op plezierreis naar Libanon vertrekken.

Gisteren wrongen ze zich nog in semantische bochten omdat hun achterban niet echt happig is op spreekwoordelijke regenboogpieten, vandaag zijn Dyab en zijn 14 vrienden van Movement X boos omdat Zwarte Piet nog steeds in onze contreien rondwaart. Kiest u er voor om uw nageslacht dat kinderfeest nog steeds te laten ondergaan, dan bent u een postkoloniaal racist die de verschrikkelijke wan- en misdaden van Leopold II ontkent, zelfs stilzwijgend goedkeurt. Filip De Winter, en in zijn zog een legioen online schreeuwers die de éénwenkbrauwige als oppergod beschouwen, springen dan weer op de barricaden om deze traditie met hand en tand te verdedigen. Zeg nog eens dat het met deze wereld niet de goede kant uitgaat wanneer terstond bekeerde racisten vechten voor de verblijfsvergunning van een zwarte kindervriend.

Maartje Luif, schrijfster, pleit dan weer voor een 2017 dat vrij is van Nederlander-bashing. Voor de gelegenheid sleurt zij er een poll van Studio Brussel uit 2015 bij waarin ‘den ollander’ afgetekend verkozen werd tot meest ergerlijke fenomeen op de zomerfestivals. Zij klopten nipt smerige toiletten en natuurrampen. Ik probeer er zeker aan te denken wanneer er de volgende keer iemand “Gaat ie lekker buurman?” roept terwijl hij midden in de nacht tegen mijn iglotent staat te pissen. (volgens de zelfuitgeroepen unie tegen taalverloedering moet ik plassen schrijven, maar bon, ik ben Jeroen Meeus niet, ik hoef mij daar niet aan te houden.) Ik stel trouwens voor om, bij wijze van protest, StuBru tijdens de warmste week links te laten liggen en massaal naar Radio Maria te luisteren. Eat that, Linde en Eva!

De hypercorrecte samenleving is voor sommigen een doel geworden. Mij komt ze echter steeds vaker over als een mijnenveld van lange tenen waarin het onmogelijk is om, zelfs met de beste bedoelingen, niemand voor het hoofd te stoten. Ik ga open met u zijn; ondanks het feit dat ik vrouwenrechten als een onaantastbare evidentie beschouw, heb ik al aangebrande moppen verteld; ondanks het feit dat ik racisme haat, heb ik mij al geërgerd aan bepaalde negatieve uitwassen van de multicultuur; ondanks het feit dat ik van Nederland hou, heb ik sommige van zijn burgers al eens vervloekt; ondanks het feit dat ik de historische feiten achter Zwarte Piet wel vat, misprijs ik het belerende vingertje dat alles op één dag wil veranderen; ondanks het feit dat ik zware bedenkingen heb bij zowel religie als koningshuis, beschouw ik de drang om alle verwijzingen te verbannen als de magerste vorm van neutraliteit. En net omdat ik mij heel bewust ben van de zekerheid dat ik, net zoals haast iedereen, faal en struikel … hou ik van een wereld waarin falen en struikelen tot op bepaalde hoogte toegelaten is. Dat van elkaar aanvaarden lijkt mij stukken leefbaarder dan schreeuwerig streven naar een hypercorrecte, steriel neutrale maatschappij.

Maar die conclusie hoeft u van mij uiteraard écht niet te onderschrijven of te weerleggen.

dothis

Advertenties