Miss Lachend Kakske

Herinnert u zich de film Minority Report nog? Tom Cruise vertolkt de rol van John Anderton; politiecommissaris en anderhalve meter hoog meter sekssymbool. Met behulp van een futuristische machine rekent hij moordenaars in nog voor ze zijn overgegaan tot hun misdaad. Slecht voor de tewerkstelling bij CSI’s allerhande maar best wel handig voor het potentiële slachtoffer. Science fiction, uiteraard.

Maar gelukkig hebben we tegenwoordig wel machines die gedachtenmisdaden tot ver in het verleden opsporen. Facebook, Twitter en Instagram zijn in wezen niets meer dan een chronologisch naslagwerk van het leven van een paar miljoen gebruikers. Hoewel je vandaag met één klik een – al dan niet misplaatste – grap of foto of opmerking achteloos met je virtuele vrienden kan delen, hoeft dat wat mij betreft niet te betekenen dat je daar morgen op nationale schaal moet worden op afgerekend. Pas verkozen Miss België Romanie Schotte kan er van meespreken. Een emoticon van een ondertussen als ‘lachend kakske’ geboekstaafd virtueel drolletje bij een selfie waar in de achtergrond een zwarte medemens een beetje zuur staat te kijken, werpt een smet op haar glimmende tiara nog voor ze haar eerste lintje heeft doorgeknipt. Unia, de organisatie die discriminatie bestrijdt in (naar eigen zeggen) een geest van samenwerking, dialoog en respect, opent een dossier wegens cyberhaat. Hoewel ik racisme openlijk veroordeel en een natuurlijke afkeer heb van clowns die er zich er aan bezondigen, weiger ik iedereen die ooit een aangebrande grap of opmerking maakte als volbloed racist of seksist of gelijk wat te bestempelen. Sterker nog, ik ben plots heel gelukkig dat ik mijn jeugdjaren zonder sociale media heb kunnen doorbrengen. Ik ga hier niet al mijn jeugdzondes opbiechten (mijn moeder overleeft het niet) maar er zijn er wel wat. Ik ben vooral blij dat mijn zonden veelal vergeten zijn en vooral: ze niet geprojecteerd worden op de persoon die ik vandaag ben.

Misschien moet Unia toch eens meer werk maken van een prioriteitenlijst alvorens ze een kakelvers kuiken van 19 dat net een badpakkenwedstrijd heeft gewonnen levenslang brandmerken als de pin-up babe van de Ku Klux Klan. Ik zie trouwens enkel voordelen bij zo’n aanpak: hard racisme verdient en krijgt een harde aanpak, Unia zal enkel aan geloofwaardigheid winnen en Romanie Schotte kan er, en ik citeer nogmaals de website ‘in samenwerking, dialoog en respect’ op gewezen worden dat een lachend kakske naast een ongewild gefotografeerde zwarte man inderdaad ongepast is. Het is dat of haar uit haar functie ontzetten en beginnen screenen of de eerste eredame haar roodharige vriendin nooit heeft uitgemaakt voor ‘vuile rosse’, ergens in 2011 of zo.

schermafbeelding-2017-01-17-om-19-50-23

 

Advertenties

Als Gent me roept …

“Als Gent me roept, stop ik als kamervoorzitter”, alzo klonk de altruïstische belofte van ene Siegfried Bracke, televisiemeneer in een vorig leven, politicus in het huidige. Ik probeer mij daar iets bij voor te stellen, bij die roep. Een ontevreden Gentenaar die bij valavond zenuwachtig langs de Kraanlei schuifelt, de aardse verlokkingen van het Patershol amper weerstaand, om zo zwetend en zuchtend het Sint Veerleplein te bereiken. Snel nog een jeneverke in café ’t Geduld en dan, zo veel mogelijk de schaduw opzoekend, langs de grote poort het Gravensteen binnen om vervolgens op de hoogste toren de lamp te ontsteken. Tussen de pieken van het Belfort en Sint-Baafs, tegen de grauwe, mistige skyline van de Artveldestad, tekent zich in ware Batmanstijl een heldere helfie af. Vanuit een raam uit het iets verderop gelegen stadhuis klinkt een boosaardige kreet. Daniël Termont slaat woedend op zijn bureau. Door de luchtverplaatsing valt er een btw-bonnetje van een bistro uit Cannes van zijn bureau. Hij lacht, hij huilt, hij schreeuwt zoals enkel The Joker dat kan. De roepende Gentenaar zijn taak zit er nu op. Hij wandelt rustig richting Stalhof. Een pint in café Den Drummer is zijn verdiende beloning. Ongeveer 50 kilometer verderop, in de Brusselse Wetstraat, ziet Siegfried de helfie tegen de hemel verschijnen. Hij trekt zijn rubberen maatpak aan en kruipt achter het stuur van de Bartmanmobiel. De roep van Gent valt niet in dovemansoren.

Kris en Annemie, Jean-Jacques en Bart, Caroline en Rik. Als een stad of gemeente roept, worden domicilies aangepast en ego’s opzijgezet. Dit soort dienstbaarheid is niet gebonden aan links of rechts, aan kleur of partij. De politieke superheld staat klaar om zich op te offeren. Alles om het volk ter wille te zijn. Guy hoort zelfs een volledig continent om zijn visionaire hulp smeken.

Vorige week las ik een krantenartikel over het Engelse dorp Frome. Jarenlang trokken de ongeveer 30.000 inwoners geconditioneerd naar de stembus om de 17 zitjes traditioneel te verdelen tussen Conservatives en Liberal Democrates, die mekaar vervolgens vier jaar tegenwerken om dan opnieuw campagne te voeren. Dat alles ging zijn gangetje tot een zekere Peter Macfadyen in 2011 de ‘flatpack democracy’ in het leven riep en met een lijst onafhankelijke kandidaten naar de verkiezingen trok. Democratie voor en door de burger, zowel praktisch als theoretisch, niet geleid door beroepspolitici. De burgerbeweging haalde direct een meerderheid met 10 verkozenen en gooide het politieke roer volledig om. Alle vastgeroeste dogma’s werden aangepakt. De burgemeester werd vanaf dan om het jaar gewisseld. Er kwam zoveel dynamiek in het ingedommelde gehucht dat zelfs het dalende bevolkingscijfer plots een piek nam. De verkiezingen van 2015 moesten de ultieme lakmoesproef worden. De onafhankelijke burgers haalden toen … 17 van de 17 zetels binnen. Sindsdien wordt er in Frome veel minder geroepen. En al zeker niet meer om de hulp van politieke superhelden.

D!

alsgentmeroept

Beste Facebook, liefste gore k*tcensor

Er is voor alles een eerste keer. En dus besloot het grootste sociale netwerkplatform ter wereld mij te censureren. Een donderslag bij facebookblauwe hemel. Blijkbaar was mijn laatste schrijven aanstootgevend en dus moet ik 24 uur in de virtuele strafhoek staan. Mijn (ondertussen ruim gedeelde) blogpost werd eenzijdig en zonder mogelijkheid op weerwoord verwijderd. Dit zowel op mijn wall als op de ‘Vrolijk relativerende liga ter bestrijding van azijnpis en verzuring’ waar ik al jaren, onder het pseudoniem D! mij ei kwijt kan.

Het stuk dat niet door de beugel kon had als – toegegeven, weinig stichtende – titel ‘Beste Roland, liefste gore kutracist’ (u kan het vinden door HIER te  klikken). Het onderwerp: de onverholen platvloerse en racistische praat die probleemloos op sociale netwerken kan gedijen zonder enig weerwerk van het medium of de beheerders. Hoort u de klokken van de ironie ook al in de verte luiden? Mijn protest heb ik via een goed verstopte link aan de onzichtbare uitvoerder van het vonnis overgemaakt. Het zou mij echter verbazen mocht deze binnen de tijdspanne van de opgelegde ban een antwoord formuleren op mijn vragen. Het is maar dat ik graag had geweten wat nu net de reden van deze ingreep is. Vermoedelijk, maar dat is dus werkelijk een gok, draait het om het dialectische gebruik van de vagina in de titel van mijn stuk. Kut vind ik dat. Inhoudelijk zie ik immers weinig graten, maar bon, bij een deus ex machina zonder duiding heeft een mens er natuurlijk het raden naar.

De aanleiding van het gedeelde stuk was de stroom van racistische reacties op de dood van een landgenoot bij de terroristische aanslag op een dancing in Turkije. Blijkbaar zijn dit soort mensen van mening dat iedereen op basis van de minste afwijkende tint in het huidpigment serieus moet integreren, maar als die jongeman zich met een glas in de hand en enigszins heupwiegend gaat ontspannen in een dansgelegenheid in een zonovergoten land (is er iets Belgischer dan dat verlangen?) is hij plots niet langer ‘enen van ons’. Wel excuseer mij zeer, liefste gore dialectische vaginaracist, maar spaar uw walging voor de lafaard van IS die de trekker overhaalt en niet voor de jonge gast die door zijn kogel het leven liet.

Ik probeer hier echter het positieve van in te zien. Als het voor Facebook immers opportuun en vooral technisch haalbaar is om bijdrages zoals die van mij zonder discussie en relatief snel te verwijderen, dan moet dat zeker lukken met overduidelijk platvloerse, seksistische, walgelijke, beledigende, racistische … berichten die zo welig op hun platform tieren maar tot op heden ongemoeid werden gelaten. Als dat geen goed nieuws is!

PS: ik zou dit en de originele post uiteraard graag terug op Facebook willen gooien, maar helaas is dit momenteel technisch onmogelijk, met dank aan de grote censor.

PPS: de * in de titel staat uiteraard voor de letter ‘a’

fullsizerender-4