Als Gent me roept …

“Als Gent me roept, stop ik als kamervoorzitter”, alzo klonk de altruïstische belofte van ene Siegfried Bracke, televisiemeneer in een vorig leven, politicus in het huidige. Ik probeer mij daar iets bij voor te stellen, bij die roep. Een ontevreden Gentenaar die bij valavond zenuwachtig langs de Kraanlei schuifelt, de aardse verlokkingen van het Patershol amper weerstaand, om zo zwetend en zuchtend het Sint Veerleplein te bereiken. Snel nog een jeneverke in café ’t Geduld en dan, zo veel mogelijk de schaduw opzoekend, langs de grote poort het Gravensteen binnen om vervolgens op de hoogste toren de lamp te ontsteken. Tussen de pieken van het Belfort en Sint-Baafs, tegen de grauwe, mistige skyline van de Artveldestad, tekent zich in ware Batmanstijl een heldere helfie af. Vanuit een raam uit het iets verderop gelegen stadhuis klinkt een boosaardige kreet. Daniël Termont slaat woedend op zijn bureau. Door de luchtverplaatsing valt er een btw-bonnetje van een bistro uit Cannes van zijn bureau. Hij lacht, hij huilt, hij schreeuwt zoals enkel The Joker dat kan. De roepende Gentenaar zijn taak zit er nu op. Hij wandelt rustig richting Stalhof. Een pint in café Den Drummer is zijn verdiende beloning. Ongeveer 50 kilometer verderop, in de Brusselse Wetstraat, ziet Siegfried de helfie tegen de hemel verschijnen. Hij trekt zijn rubberen maatpak aan en kruipt achter het stuur van de Bartmanmobiel. De roep van Gent valt niet in dovemansoren.

Kris en Annemie, Jean-Jacques en Bart, Caroline en Rik. Als een stad of gemeente roept, worden domicilies aangepast en ego’s opzijgezet. Dit soort dienstbaarheid is niet gebonden aan links of rechts, aan kleur of partij. De politieke superheld staat klaar om zich op te offeren. Alles om het volk ter wille te zijn. Guy hoort zelfs een volledig continent om zijn visionaire hulp smeken.

Vorige week las ik een krantenartikel over het Engelse dorp Frome. Jarenlang trokken de ongeveer 30.000 inwoners geconditioneerd naar de stembus om de 17 zitjes traditioneel te verdelen tussen Conservatives en Liberal Democrates, die mekaar vervolgens vier jaar tegenwerken om dan opnieuw campagne te voeren. Dat alles ging zijn gangetje tot een zekere Peter Macfadyen in 2011 de ‘flatpack democracy’ in het leven riep en met een lijst onafhankelijke kandidaten naar de verkiezingen trok. Democratie voor en door de burger, zowel praktisch als theoretisch, niet geleid door beroepspolitici. De burgerbeweging haalde direct een meerderheid met 10 verkozenen en gooide het politieke roer volledig om. Alle vastgeroeste dogma’s werden aangepakt. De burgemeester werd vanaf dan om het jaar gewisseld. Er kwam zoveel dynamiek in het ingedommelde gehucht dat zelfs het dalende bevolkingscijfer plots een piek nam. De verkiezingen van 2015 moesten de ultieme lakmoesproef worden. De onafhankelijke burgers haalden toen … 17 van de 17 zetels binnen. Sindsdien wordt er in Frome veel minder geroepen. En al zeker niet meer om de hulp van politieke superhelden.

D!

alsgentmeroept

Advertisements