… to the fullest

Ongeloof, woede en onmacht. Verdoving zelfs.

Daarna komt gemis.

Gemis, en de overtuiging dat het leven verdomd onrechtvaardig kan zijn.

Beste Ben,

beste vrolijke, sterke, actieve, goedlachse, sportieve, brandwerende Ben.

Wie dicht bij je stond, wie je beter kent dan ik; je familie en schoonfamilie, je Maaike, je kameraden-pompiers, je wielerwonderen, je massa vrienden … ieder van hen kan hier gemakkelijk een paar superlatieven tussen plakken. En hoewel de wurgende emotie van een verlies dat zou durven doen, herhaal ik overtuigd dat geen enkele overtreffende trap zelfs maar een beetje misplaatst zou zijn.

Ik kende je amper een paar jaar en ik ben blij dat ik dat voorrecht heb gehad. Het voelde vanaf de eerste minuut zo natuurlijk om jou, nog maar een paar weken geleden, aan die familietafel te hebben. Geef de tomaten godverdomme nog eens door jong.

Het verveelde nooit om met jou over koers of voetbal of TW Classic of whatever te praten. Om op de ‘Platte Plotjes’ aan den Déjà nog een voorlaatste pint te drinken en vervolgens verschrikt op te merken dat de zon al op is. Om je samen met Maaike te zien. Maaike, die net dàn een bezorgde sms stuurt om te vragen waar je blijft, waarna je – toegegeven – licht beschonken maar op een totaal ander niveau toch heel nuchter weet te vertellen hoe graag je haar ziet. De wederzijdsheid van die liefde was haast voelbaar. We gaan zorg voor haar dragen. En zij voor ons. Dat is beloofd.

Ik ken weinig mensen van jouw leeftijd die zo gedreven leefden als jij. Vergeet dat van die leeftijd, ik ken tout court weinig mensen die zo gedreven leefden als jij. Tussen werk en brandweer in nog schijnbaar makkelijk een koers winnen, een festivalletje meepikken, de trainingskilometers op Strava nog wat de hoogte injagen of gewoon gemoedelijk een pint drinken en over de pijnlijke knie wrijven. Mensen als ik worden al moe van te denken aan wat mensen als jij in één dag wisten te proppen. Je deed meer kilometers met de fiets dan ik met de fiets en te voet en met de auto samen. Ik hoop dat die gedrevenheid voor je familie en inner circle een kleine troost mag zijn. De wetenschap dat je de dagen van je veel te korte leven bewust en energiek hebt gevuld, dat iedere minuut haast dubbel heeft geteld. You lived your life to the fullest. Wat mij betreft mogen ze een foto van jouw karakterkop naast die slagzin plakken.

Ik hou niet van de bergen en ik hou niet van de sneeuw.

En ik vrees dat het er na vandaag ook niet op zal beteren. En toch, toen ik op donderdagavond een foto van de Franse Alpen op je Instagram zag verschijnen, dacht ik: Dju, man, dat is daar godverdomme schoon.

‘A first time for everything!’, was je bijschrift. Ergens vind ik het een mooie gedachte dat je daar, op dàt unieke moment, in het leven stond zonder ook maar één seconde te moeten beseffen dat er ook last times bestaan.

Het ga je goed, Flandrien, je wordt niet vergeten.

Dimi

benm

Advertenties