Radja!

Zowel de schrijver als de supporter in mij houdt van Radja. Opgelet, dit is geen pleidooi ter verdediging van dronken rijden. Ik laat dat incident gewoon liefst over aan de betrokken partijen; zijnde de politie, het gerecht en Nainggolan zelf. Waar het mij om draait is de gretigheid waarmee bepaalde stromingen binnen het hedendaagse voetbal ons willen opzadelen met de these dat voetballers, naast hyperprofessionele atleten ook  ideale schoonzonen moeten zijn. Vanuit commercieel en economisch oogpunt is dat allemaal perfect te begrijpen. Voetbal is geld. Véél geld. Zowel op als naast het veld. De belangen bij wedstrijden lopen in de miljoenen, de nevenactiviteiten van de moderne gladiatoren volgen in crescendo. De ploegen, de bonden, de investeerders en de sponsors; liefst van al willen ze gewoon posterboys die naast perfect voetbal ook perfecte levens leiden, die zich scheren met Gillette, hydrateren met Biotherm en – enkel gekleed in een boxershort van Beckham Bodywear – vijf maal per kwartier het uur checken op een horloge van TAG Heuer. Ze mogen reclame maken voor hamburgers (vader en zoon Daley en Danny Blind figureerden ooit samen in een spot van McDonald’s) maar er niet van eten, ze mogen het uithangbord zijn van biermerken (Jupiler-league, Carlsberg …) maar ze mogen er liefst van al geen druppel van drinken. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Veel (jonge) spelers conformeren zich naar dat model; ze worden doorgaans beter gemodelleerd dan hun eigen kapsels en zijn gaandeweg gaan geloven dat een handtas van Louis Vuitton even belangrijk is voor hun ontplooiing als een paar gepersonaliseerde voetbalschoenen. Goed, die jongens zijn er en ik wens hen het allerbeste toe. Maar als freelancer voor het relatief nieuwe magazine puskás voetbalverhalen jaag ik gretig op – uhu – voetbalverhalen. En dan ben je dankbaar voor een man als Nainggolan. Oké, Radja rijdt ook niet met een tweedehands Volvo en zijn bankrekening wordt buitensporig gespijsd om op een bal te schoppen. Maar dat laatste is uiteindelijk wel een collectieve verantwoordelijkheid. Als we morgen simultaan onze televisietoestellen uitschakelen wanneer de Champions League begint, spat die bubbel direct uit elkaar. Maar dat staat niet echt te gebeuren, toch? Als je Radja aan het woord laat, hoor en zie je een mens die niet traditioneel door het leven wandelt maar die wel onderbouwd een verhaal te vertellen heeft. Hij is een sportman die niet steeds binnen de lijntjes kleurt, maar wel altijd inkt, zweet en tranen laat op een voetbalveld. Mede daarom houd ik van Radja Nainggolan. Omdat hij, niet ondanks maar mede door zijn imperfecties, een rolmodel is dat er geen mag zijn. Ik ben dan ook sterk overtuigd van het feit dat hij over een jaar of dertig best wel een verhaal of twee te vertellen heeft. Zoals die keer dat hij echt zwaar onder de indruk was omdat François De Keersmaecker hem in 2017 hoogstpersoonlijk op het matje riep.

U leest er alles over in de Puskás van april 2047. Dat is beloofd.

radja

Advertisements