Cirkel

In de jaren ’80 begon ik naar fuiven te gaan. Daar dronken we bier. Of mazout. Cola Zero heette toen nog spuitwater. Nadien werden er hamburgers of frieten gegeten. De meest vooruitstrevende frituren hadden zowel tomaten- als curryketchup in de aanbieding. Met een beetje geluk kwam die combinatie niet op de straatstenen terecht. Toen Rage Against The Machine werd gespeeld, riepen we om ter luidst ‘Fuck you, I won’t do what you tell me’. Thuis durfden we dat niet. We maakten spastische bewegingen waarvan we oprecht geloofden dat ze ons een air van coolheid verschaften. In de chaos die we dansen noemden kwam mijn debiele brilletje al eens op de dansvloer terecht. Heel soms terwijl het nog op mijn neus stond. Ik werd meestal overeind geholpen voor een combatshoe dat brilletje tot schroot herleidde. Over een paar jaar zal mijn zoon mij vragen of hij naar een fuif mag gaan. Volgens bepaalde mensen doet hij dat best in genderneutrale kledij alwaar hij zijn respectvolle best zal doen om een glutenvrij meisje binnen te draaien op de tonen van een niet stigmatiserende song van een band met leden van over de hele wereld waarvan er minstens één op een uit duurzaam hout geknutselde panfluit speelt. Mazout wordt dan gemaakt van artisanaal bier op basis van boadicea dubbeldoelhop en bionade. Net zoals mijn ouders dat voor mij deden, zal ook ik pas slapen wanneer hij terug thuis is.

circle

Advertenties